Zaterdag 28 nov, nog een uurtje van vliegveld van Joburg verwijderd

Na een volle week bij Herman en zijn gezin is de tijd aangebroken om gedag te zeggen, Uiteraard heeft Herman nog een opdracht voor ons, zijn vriend Liebe Veenstra (ook uit de Wieringermeer) woont bij Jo-burg en daar worden we na 1600 uur verwacht, flessen wijn moeten we hier afleveren, Wel goed bedekken, want volgens Herman slaan ze je ramen er voor in. Afscheid van de fam Galama en eerst naar Kimberly voor nog wat boodschappen en ijs in koelbox. Ons laatste heerlijke kopje koffie bij Wimpy.

Tanken wil Henk ergens onderweg doen, tja en dan moet halverwege de airco uit want een tankstation is nergens te bekennen, ze zijn hier veel aan de weg bezig en je ziet dat een tankstation aan de andere kant van de weg “closed”, je kunt er niet bijkomen. Via Warrenton naar Bloemhof, gelukkig hier tanken en waar we bij de rivier gingen picknicken, een heerlijke plek in de schaduw met veel zwerfvuil in de omgeving en zwarte mensen(oh ja we zijn in Africa!!) Aan de overkant van de rivier een schoon terrein met prachtig gras, waar je veel blanken ziet vissen en picknicken. Dit blijft voor ons nog bijzonder.

We gaan verder naar Klerksdorp waar we in een grote shoppingmal nog wat kopen en ijskoffie drinken, Tegen vijf uur komen we bij Liebe Veenstra aan, die bij Krugersdorp woont.  Deze man woont 30 jr in Z-Africa en zijn grote hobby is oude auto’s opknappen en met oud bedoelen we van begin vorige eeuw. Her en der koopt hij de vaak wrakken op en knapt ze met veel geduld op. Wat een vakman. Er stonden er slechts 5 in z’n werkplaats en nog eens 6 had hij recent weg gebracht voor een veiling want hij wil een huisje kopen aan de Kaap. Hier hebben we één nacht doorgebracht. Liebe is een man van 69 jaar met knuisten als kolenschoppen, maar een zachtaardig karakter. Hij stelt z’n zwembad ter beschikking aan de zwarte kindertjes in de buurt en trots verteld hij dat er soms wel 30 zijn!!! Ook heeft hij een zwart kindje officieel geadopteerd, omdat beide ouders alcoholist waren. Ook de moeder heeft hij een huisje en een stukje grond gegeven, maar op een gegeven moment had hij de geldkraan naar haar toe dicht gedraaid. Toen was ze naar de politie gegaan om te vertellen dat haar dochtertje van 7 jaar (welke door Liebe is geadopteerd) seksueel misbruikt wordt door hem. Een hele toestand en Liebe kwam net van Jo-burg terug waar het kind nu in een tehuis woont, hangende het onderzoek. Hij voelt zich ontzettend gekwetst en z’n mond stond maar niet stil hoe corrupt en gemeen dit land is voor witte mensen. Dit muisje zal nog een lange staartje hebben, maar Liebe laat het er niet bij zitten en zal desnoods de krant en de TV inschakelen. Al met al erg vervelend voor hem. Temeer daar hij al gescheiden is van z’n Nederlandse vrouw en deze met kinderen weer terug is naar Nederland. Met hen heeft hij geen contact meer. Daarna is een huwelijk met een zwarte vrouw mislukt en werd hij door de blanke met de nek aangekeken, omdat hij een zwartje was getrouwd. Nu woont hij samen met een andere gekleurde vrouw die een stuk jonger is dan hijzelf. Ook zij bracht enkele kinderen mee. Ja, “this is Africa…..”

Het laatste wild bekeken, zondag 29 nov

Vanmorgen verder getrokken. Volgens Liebe was het wel leuk om naar een park te gaan waar erg veel leeuwen zijn. Maar eerst zijn we naar grotten gegaan, waar volgens deskundigen de oudste schedel ter wereld is gevonden. Wij wisten dat de oorspronkelijke mens uit Afrika kwam en dit bezoek mochten we dus niet overslaan. Een leuk museum en een wandeling van 1,5 uur (met een groep Japanners) en een leuke gids door de grotten en spelonken, waar het e.e.a. gevonden is. Leuk en leerzaam.

Daarna naar het leeuwen park, wat hét uitje is voor de locals. Elke zondag worden ze om 12.00 uur gevoerd en je rijdt met je auto tot een paar meters de leeuwen tegemoet. Je moet wel je ramen dicht houden en je mag er niet in met een soft rooftop. Geweldige foto’s en video opnames gemaakt. Op een gegeven moment staan er een paar 10 cm van de auto om wat te drinken uit een plas, waar wij toevallig stilstonden. Dat is echt kicken!!!! Wij hadden vaak de ramen wagen wijd open. Is toch mooier met filmen en foto’s maken. Soms werd het wat eng en sloten we ze snel. Eén keer was Betty het vergeten en ineens kwam er een grote leeuwin van achter de auto langs Betty haar raam wandelen……geweldig……

Toen nog effe een krokodillen farm bezocht, wat ook leuk was. Daarna een B&B gezocht voor de nacht. Dit viel nog niet mee, d.w.z. tegen een redelijke prijs. Meer als 100 euries per nacht betalen zijn we niet gewend en uiteindelijk vonden we een leuk stekkie voor 50 euries. ’s Avonds uit eten geweest, tenslotte kunnen we niet meer koken en je moet toch wat eten!!

Betty sluit af met diarree, ma 30 nov

Uistekend geslapen. Tot laat een leuke film op TV gezien, hebben we al een poos niet meer gedaan. Het weer is hier goed, zo rond de 25 graden, dus niet te warm. Betty heeft helaas behoorlijke diarree en is veel op bed vandaag. Wel vanmorgen samen wat boodschappen gedaan. Ik rommel wat, pak alvast het e.e.a. in en type de laatste berichten voor de site. Over 2 dagen vertrekt het vliegtuig, welke ik vanmorgen heb geconformeerd. Bij Annemiek hebben we voor de laatste nacht afgezegd. Betty wilde niet meer verhuizen en daarbij is ze 45 euries duurder. Wel moeten we de achterbank nog ophalen, maar ze woont hier een kwartiertje rijden vandaan.

Stoomstoring in Johannesburg.

Tegen het eind van de middag zaten we ineens zonder stroom. In het verkeer was het een chaos, want ook de stoplichten deden het niet. Gelukkig deed het elektrische hek het wel (via aggregaat) anders zaten we nog gevangen ook. Maar in de drankenwinkel was alles donker. Je mocht dan ook niet naar binnen toe, maar kon aan de deur je bestelling doen en dit werd dan aan de deur afgeleverd. Ik vermoed dat de elektrische werkende kassa lade ook niet meer dicht kon en je snel een grote buit kan binnenhalen middels een overval. Want eerlijk is eerlijk Joburg is niet de meest ongevaarlijke stad in deze wereld. Je ziet het dan ook aan alles. Dagelijks staan de kranten vol vn overvallen en het kidnappen van auto’s. Onder bedreiging van een pistool wordt je auto afgenomen en dagelijks worden hier 50 moorden gepleegd. Gelukkig is onze auto niet echt de moeite waard om gejat te worden.

De stroomstoring bleef aanhouden en de zwarte eigenaresse (voor het eerst geen blanke eigenaar!!) van de B&B  voelde zich schuldig. Eerst kwam ze met een stuk meloen aan en later met een fles witte wijn met glazen, die we samen met onze Australische buurvrouw mochten leeg drinken. Het werd dus een avond met kaarsjes en waxinelichtjes. Onderhoudend met de buurvrouw gesproken die hier de wereld AIDS conferentie bijwoont. Ze reist gemiddeld 3 tot 4  keer per jaar naar dit deel van de wereld en is rond de 50 jaar. Haar kinderen zijn het huis al uit, alleen haar man klaagt nog dat ze zo vaak weg is.  Echt een vrouw van de wereld die  in diverse continenten gewoond heeft, alleen Europa kende ze nog niet.

Maar het was tegen 21.00 uur dat de stoom weer terug was. Heb toen wat gebraden kippenpoten in de magnetron gedaan en met wat rijst en sla had ik toch weer een warme hap. Betty moest hier nog effe niet aan denken.

Wat zullen we vandaag eens gaan doen?? di 1 dec

Gelukkig voelt Betty zich weer een stuk beter. Imodium doet echt wonderen. Na het ontbijt een kopje heerlijke cappuccino gedronken bij de bekende WIMPY keten, die je hier overal vindt. Betty wilde toch nog wat shoppen en is weer voor wat geslaagd. Op het grasveld voor onze B&B kamer hebben we de lunch genuttigd en genoten van een heerlijk zonnetje. En zo ging ook deze dag geruisloos voorbij.

De laatste dag is aangebroken, woe 2 dec

Met een heerlijk ochtendzonnetje werden we vanmorgen wakker. De laatste dingen ingepakt en vervolgens de achterbank van Hertz opgehaald bij Annemiek. We zullen nog wat belasting terughalen op het vliegtuig van wat dingen die we gekocht hebben. En dan gaan we om 20.00 uur de lucht in naar Frankfurt. (het toeval is dat de kamer van onze laatste B&B ook Frankfurt heet) Snel daarna pakken we de aansluiting naar Schiphol, waar we hopen dat onze kinderen ons rond 9.00 uur plaatselijke tijd, op staan te wachten. En dan met de trein of auto naar het vertrouwde Alkmaar, waar het toch niet zo slecht is……….

Epiloog

Het zit erop. Na zowat 12.000 km (zonder één lekke band wat en unicum is!!!) in 4 verschillende landen en 36 verschillende overnachtings plaatsen stappen we weer op het vliegtuig naar huis. Het was een geweldige reis en we komen snel weer terug naar deze kant van de wereld.

Botswana is een land wat diepe indruk heeft gemaakt om zijn hoeveelheid wild. Namibië blijft ons bij als een groot land met overweldigende natuur en in Zambia zijn we slechts één dag geweest maar maakte de armste indruk van alle vier. Als Laatste Zuid Afrika, een land van tegenstellingen, zowel arm als rijk, maar ook het weer. We zijn weggevlucht vanuit de zuidkust en hebben elders heerlijke temperaturen gehad. Alles is er te krijgen en dat gold niet voor de andere landen.

We hopen dat de lezers genoten hebben van de ruim 50 pagina’s die we geschreven hebben. Wij vonden het leuk om te doen en de reacties in het gastenboek te lezen. En nu pakken we de draad weer op van het gewone leven. Op naar Sinterklaas en de Feestdagen. Al is gevoelsmatig Kerst nog héééél ver weg, maar dat zal wel door de temperatuur komen. Maar ook daaraan zullen we weer moeten geloven.

groet,

Betty en Henk

Een dagje naar Kimberley, woe 25 nov

Na het ontbijt naar Kimberley gereden om wat te shoppen en naar het Mc Gregor museum te gaan. Hier is het e.e.a. te vinden van de ontstaansgeschiedenis en de verdere ontwikkeling van deze stad. Al snel werd het te warm in de stad en hebben we wat om “onze hut” rondgelummeld. Af en toe zwemmen en rond 18.00 hebben we de zwarte arbeiders naar hun dorpje Richie gebracht. Herman had ons dit gevraagd. Zeker z’n 20 mannen en vrouwen klommen achter op de pick-up (“het bakkie”) en de voorwielen kwamen zowat omhoog. Af en toe werd er op het dak geslagen als teken dat ik moest stoppen. Wel een belevenis. ’s Avonds aten we alleen met de dames van dit gezin, want Herman was ergens heen en Herman jr zit op een internaat hier z’n 20 km vandaan. Monique had gekookt en het smaakte voortreffelijk. Vegetariërs zijn in dit land ten dode opgeschreven want altijd is vlees de hoofdzaak.

De middag ervoor vroeg Herman of we een geslacht varken effe ergens wilden afleveren. We kregen de route beschrijving. We belanden in een geweldige mooie hunting game lodge. Dit is een lodge waar de toerist naar toe gaat als hij wild wil schieten, wat hier nog veel gebeurd. Het kost wel een paar centen, maar als je er van houd heb je het er voor over. We spraken daar een Tsjech van rond de 50 die zo blij was als een kind, want hij had vandaag een koedoe en een grote spiesbok geschoten.

Nog effe dit:

-          Herman heeft een hond (rotweiler) en heeft deze (zoals zo veel blanken) speciaal afgericht tegen zwarte mensen. Op ons is hij dol en speels, maar zodra er een zwarte komt dan begint hij te grommen. Ze blijven dan ook op gepaste afstand.

-          Tussen de werkplaats en het kantoor heeft Herman 2 hele grote “one way screens” (ramen waar je aan één kant doorheen kan kijken). Zo kan hij via zijn kantoor de metaalarbeiders in de gaten houden. En zij maar denken “wat leuk die grote spiegels!!”

-          Herman heeft verspreid over z’n landerijen (wat niet aan elkaar grenst) zo’n 20 pompen staan die de gewassen (graan, maïs. druiven etc.) middels puffits (regeninstallaties) bevloeien. Overal vindt je irrigatie kanalen en al het water komt uiteindelijk uit de Oranje rivier. De hele dag is hij in zijn hoofd bezig om bij te houden welke pomp opgestart, dan wel uit kan. Ze draaien allemaal op elektriciteit, wat hier relatief goedkoop is.

-          Bedrijfsmatig loopt het zeer goed. Er staan vele gloednieuwe machines om te oogsten en enkele nieuwe John Deere trekkers!!!

-          Als Herman aan z’n medewerkers vraagt of ze op zaterdag  willen werken (ze werken normaal 5 dagen) dan krijgen ze een toeslag van één brood en een 2 literfles coca cola p.p.

-          Af en toe brengen we in z’n pick-up auto “wat zwartjes” naar één van de stukken grond waar ze dan aan het werk gaan. Dit is vaak 5 ,10 of zelfs meerdere km vanaf de boerderij. Ze kloppen op het dak wanneer ik links of rechtsaf moet. Ik heb ook al een naam van ze gekregen. Ze noemen me die hoge (lange) baas.

-          Herman is blij dat er weinig regels zijn en zijn expansiedrift is groot. Eerdaags wordt de eerste wijn weer gemaakt in één van de vele huizenhoge RVS ketels waar het druivensap wordt gegist. Vanmorgen heeft hij het eerste suikerwater (400kg witte suiker) in z’n tank geperst. Nu de druiven nog en de zoete witte wijn is geboren. Officieel mag je geen suiker gebruiken, maar veel kostbaardere speciale zoetstof, maar dat doet vrijwel niemand hier, aldus Herman.

-          Bottelen doet hij sinds een aantal jaren niet meer, dat laat hij doen in Bloemfontein, z’n 170 km verderop.

Natuurpark afgesloten i.v.m. mining van diamanten, do 26 nov.

We waren 05.30 uur uit bed en hadden zelfs al ontbeten. Daarom besloten we om al vroeg naar een natuurpark te gaan wat ten westen van Kimberley ligt. Eerst de stad in om het e.e.a. te kopen voor onderweg. Een mooie route door het heuvelachtige landschap. Langs de weg werd er weer van alles en nog wat verkocht. Eén ding wat werd aangeboden konden we maar niet thuis brengen wat het was. Het bleken grote plastic zakken te zijn waar grote kiezelstenen in zaten. Keurig op kleur, witte of bruine. Tja, en zo is iedereen bezig om een living te maken. De stenen worden in de natuur gevonden en zo aan de blanke medemens aangeboden die dit ongetwijfeld een plek geeft in hun vaak grote en overweldigende tuinen.

Bij bordjes van verboden toegang, trok Henk zich niks aan en zo kwamen we bij een prachtig stekje, een bruggetje over de rivier de Vaal met stroomversnelling, hier heerlijk gezwommen en gepicknickt, ik zwom uiteraard, Henk is bang voor bilharzia (een akelig wormpje wat vaak in stilstaand water voorkomt en waar je héééél ziek van wordt),  ik ging naakt te water want er was geen mens in de wijde omtrek, zitten we later te eten, komt er een wateropnemer, die 1x per week (op donderdag) de rol uit het apparaat haalt waar de waterstanden automatisch worden opgetekend (een soort seismograaf o.i.d.), gelukkig zat ik er weer in kleren bij.

Na anderhalf uur vertrokken we weer richting Nat Park. Hier en daar de weg vragen en te horen krijgen dat het een prachtig gebied is waar je wild ziet en lekker kunt braaien, Daar eenmaal aangekomen bleek het park afgesloten i.v.m. mining en bewaking zorgde er voor dat je dus niet naar binnen kon.( en dit al enkele jaren, kun je voorstellen dat de voorlichters er al jaren niet meer geweest zijn) Er werd  voor ons gebeld om een uitzondering te maken maar helaas. Zou wel leuk zijn geweest, vooral als je onderweg nog een diamantje oppikt tussen het profiel van je banden!!! Via allerlei binnenweggetjes terug gereden. Het is weer Namibisch warm, inclusief de warme wind. Dit zal voor ons volgende week wel anders zijn als we weer in de Schaepmanstaat zijn. Nu vermaken we ons in het zwembad en luieren wat in de schaduw.

Plan voor culturele dag in Kimberley gewijzigd, vrijdag 27 november 2009

We hebben weer eens gezamenlijk ontbijt. We vertelden dat we zondag weer verder willen trekken richting Jo-burg. Herman kwam met het idee om bij en kennis van hem langs te gaan die in die richting woont. Het is een Nederlandse man die uit de Wieringermeer komt en gescheiden is van zijn Nederlandse vrouw en inmiddels zijn 2^e zwarte vrouw heeft. Hierdoor ligt hij er een beetje uit bij zijn blanke boeren. Volgens Herman is hij eenzaam en zou het leuk vinden als we bij hem langs kwamen. Hij belde direct op en de man verwacht ons morgenmiddag. Dus gaan we daar morgenochtend heen. Wat ik begreep van Herman is deze man een klusser met oldtimers en heeft hij er ook een stel staan. We zijn erg benieuwd!!

Deze dag hebben we dus eigenlijk niets gedaan. Beetje luieren en de bagage weer eens bij elkaar geharkt. Alle spullen zijn in de rondeel opgeslagen. Al met al is het nog heel wat geworden, maar er is hier plaats genoeg.

De laatste dag bij Herman hebben we wat rond gehangen zoals ik al eerder schreef. Het was dan ook erg warm. Rond 16.00 uur met Herman meegereden om de vrouwen die in een wijngaard perceel aan het werk waren geweest, op te pikken en naar hun dorp te brengen. Normaal werken ze van 7 uur tot 17.00 uur, maar vrijdags stoppen ze een uur eerder. De mannen werken altijd van 6.30 uur tot 17.30. Rond de 20 vrouwen kwamen tussen de wijnranken naar het grondpad (gravelweg) toe. Ze vertelden aan Herman hoeveel dagen ze die dag gewerkt hadden, terwijl ze hun snoeischaartje inleverde. Herman betaalde ze ter plekke contant uit.

Rond 18.00 uur was het de beurt aan de mannen om weggebracht te worden. Hun salaris wordt via de bank gestort anders zuipen ze het op voordat ze bij hun gezin zijn. En zo gaat het leven hier dagelijks zijn gangetje. Het was leuk om het eens van de binnenkant te bekijken. Verschillen tussen zwart en blank en arm en rijk. Herman is wel een sociaal persoon. Bij hen die hun best doen geeft hij af en toe wat inventaris voor hun huisje. Bv een bankstel, koelkast of TV. De mensen die hier op ze erf wonen, wonen gratis in een stenen huisje met keuken en badkamer incl een bad. Er is stromend warm en koud water en elektriciteit. Toch kiest een enkeling er na enige tijd weer voor om in een golfplaten hutje in het dorpje verderop te gaan wonen. Dit wordt niet begrepen, maar ja hier op het erf wonen slecht 6 gezinnen!! In z’n golfplaten dorp is toch wat meer reuring en het zijn vaak onze behoeftes, die niet altijd de behoefte van de zwarte medemens hoeft te zijn.

Er staat nu ruim 9200 km op de teller en er zullen er nog ruim duizend volgen. Heb 10 uur video gemaakt en vele foto’s. Er is voor ongeveer € 400,- benzine ingegooid. Dit is zowat het bedrag wat ik met camper kwijt ben als we gaan wintersporten!!! We hebben op 32 verschillende plaatsen overnacht. Van lodges tot hotels maar meestal op campings. Veelal bleven we één nacht., soms twee of drie. Gemiddeld heeft dit ons 25 euries per nacht gekost. Af en toe was het incl diner of ontbijt.

Weer terug in Zuid Afrika.

Gisteren onze laatste Namibische dollars opgemaakt. In de middag zat ik aan de bar van de lodge van Ai-Ais van de NWR wat te typen. De andere barzitter was Johan, een 47 jarige man uit Durban, wat de meest criminele stad van ZA is. We raakten aan de praat en hij bestelde een lunch en de zwarte bediende gaf mij ook de menukaart. Ik vertelde zowat geen Nam geld meer te hebben en nog net 2 biertjes in de avond kon kopen. Het duurde niet lang of Johan gaf me een biertje. Hij vertrok naar z’n auto met rooftent en we vertelden elkaar vanavond nog wel te zien.

Na wat zwemmen in het heerlijk verwarmde buitenbad de warme hap gegeten. Daarna naar de bar, waar Johan ook weer zat. Ik had net genoeg voor 3 biertjes en bestelde er ook een voor hem. Eind van de avond gingen we behoorlijk aangeschoten naar ons onderkomen en dat op kosten van Johan die geld genoeg had want in de olie industrie werkt. Hij was op weg naar Angola voor een klus, maar maakte er ook een soort vakantie van. Vanuit Windhoek zou hij verder gaan vliegen. Het was een bere gezellige avond. Wij hadden hem de volgende morgen echte Hollandse filterkoffie beloofd, maar bij zijn tent aangekomen lag hij  nog in een diep coma. We hebben maar een briefje onder z’n voorruit gedaan en zijn de laatste 150 km door Namibië gereden.

We zijn de grens gepasseerd bij Noordoever (Nam) en Vioolsdrift in ZA. Uiteraard weer de nodige formaliteiten maar al betrekkelijk snel stonden we aan de andere kant van de Oranjerivier die de grens vormt tussen beide landen. (ik wou dat we voor elke keer dat we onderweg formulieren met oa het kenteken van de auto, naam, geboorteland etc etc heb ingevuld één euro had gekregen, dan was deze reis gratis geweest)

Omdat er nog een paar Nam dollars op ons mobieltje van Nam stond eerst naar huis proberen te bellen. Helaas geen gehoor. Toen Pa en Moe gebeld en buurtjes Knip nog effe gesproken. Vervolgens waren de muntjes van de prepaid kaart op.  Als eerste in ZA geld gepind. Dat voelt altijd beter als je geld opzak heb.

Annies’s Bed en breakfast

In Springbok boodschappen gedaan bij de Spar en besloten om hier te blijven, omdat de temperatuur zeer aangenaam was. Campings zijn in ZA minder in aantal als in Nam, maar bij Annie’s B&B mochten we ons tentje in de binnentuin opzetten. Het is een echte Engelse inrichting, propvol met tierelantijnen, bloemetjes gordijnen en koloniale meubelen, waar we nu zitten te typen en zo meteen gaan skypen met Carlijn. Buiten is het fris voor ons doen, we hebben sokken en truien aan, en sinds lange tijd weer de tent in zijn geheel opgezet. (binnen en buitentent.) Helaas, skypen weer niet gelukt, Carlijn heeft het veel te druk met andere dingen, en ze krijgt 1 a 2 uur van te voren een sms: “zet de computer aan, we gaan skypen!!”maar in Holland is het 1 uur vroeger, dus … In de avond nodigde de man met de 2 katten, (echtgenoot van Annie?) ons uit om TV te komen kijken, diep weggezakt in de bank zat Henk nog even op de laptop en had zodoende de volgende dag weer extra last van zijn stijve nek, door die ervaring krijg ik nu vaker de computer naar me toe geschoven om verslag te doen, ook wel leuk.

vrijdag 6 nov

Heerlijk uitgeslapen tot 7 uur en besloten hier (Springbok)nog een nacht te blijven, we gaan lekker shoppen in town, (omvormer van 220 naar 12 volt, bestekbak, hanglampje, mijnwerkerslampje,stalen haringen, afwasteil) en even internetten en lekker ergens lunchen, Nou dit is allemaal gelukt en in de middag naar Goegab natuur reservaat gereden, betrekkelijk nieuw park, wat een welig, kleurrijk tapijt van bloemen geeft, we zijn daarvoor wel 1 maand te laat, maar het was nog te zien!! Een prachtig landschap waar je in 1 uur langzaam doorheen rijdt (met 4-weel drive heb je meer mogelijkheden in dit park) en ook nog verwend wordt met wild, gemsbokken, struisvogels, zebra’s en vele kleurrijke en grote roofvogels. s Avonds stak de wind weer op en we besloten een flink eind te gaan wandelen maar na 1 uur waren we al klaar, het was er zo vreselijk donker en koude wind, dat we kropen half 10 te koffer.

Na lange tijd weer eens regen, zaterdag 7 nov

Na tanken eerst weer naar de favoriete SPAR, waar we nog een half uur moesten wachten, voordat het open ging. We zagen hoeveel personeel daar te werk kwam, 1 minuut voor 8 uur konden we erin en hebben flink geshopt vanwege morgen zondag en winkels dicht. Daarna aan de tocht door Namaqualand begonnen, gravelpad met diverse passen erin en regelmatig het helikopter gevoel gehad. Onderweg een oude waterput gevonden(dachten eerst aan oude mijn) ergens heerlijk koffie gedronken, (in droge rivierbedding)wat je uiteraard zelf moet zetten, want hier is niemand, de tocht duurde zeker 3 uur maar was meer dan de moeite waard je komt rivieren tegen met namen als spoeg- bitter- galrivier en plaatsnamen als Kotzerus, Bulletrap, Platklip, Skurftkop, Spikkedissie en eindigden aan de kust van de Atlantische oceaan, Hondeklipbaai. Deze dankt zijn naam aan een rotsblok die wel wat weg heeft van een hondekop. Alleen is door de tand des tijds de neus wat versleten.

Een desolate plaats met windkracht 8  uit zee en kleurrijke primitieve huisjes van golfplaat met wapperend wasgoed aan de lijn, blijkbaar is hier zaterdag wasdag, we reden nog even naar een rotsformatie wat verder de oceaan in lag en waar je zowat vanaf waaide, daarna op teerpad verder richting Clanwilliam (ik heb ook 100 km gereden) waar we 18.00 uur aankwamen en de weersvoorspelling van een stel uit Kaapstad kregen, voorlopig regen en harde wind, zij vertrokken weer naar Kaapstad, normaal is deze camping met uitzicht op het stuwmeer propvol in het weekend, maar nu rustig. We zoeken een windvrije plek en zetten de gehele tent op, zodat we meer leefruimte hebben met regen. ‘s Avonds heerlijk samen in een warm bad gelegen (ja, dat zie je meer op de campings, alleen de stop is altijd weg, maar mijn oogcreme potje past precies als stop)

In de tent nog lekker zitten foto’s kijken op de laptop en wijntie drinken,de koelbox doet het prima op de omvormer. Om 22 uur slapen!! We hoorden al snel dat het ging regenen, maar ons kan niets gebeuren, de tent is perfect!! En met de luifel er tussen hebben we extra veel leefruimte.

En ook op deze zondag 8 nov een rustdag

Henk verwende mij met ontbijt op bed om 7.30 uur en 2 uurtjes later met echte filter koffie. Ik zit in mijn bed te laptoppen om van deze laatste dagen verslag te doen, het is nu 10 uur en de regen is gestopt. We gaan zo meteen naar Lamberts baai (aan de kust), 60 km verderop, maar komen hier terug. In Clanwilliam was de regen gestopt maar de kust naderend, werd het steeds zwaarder weer met veel slagregens, ons kon niets gebeuren, leuke 60 jaren muziek op en lekker droog en warm in ons autootje.

Bij de kust aangekomen met uitkijk op de grote golven uit de Atlantische oceaan, eerst heerlijk geluncht. Een kustplaats maakt altijd een verlaten, trieste indruk met dit weer, aalscholvers en meeuwen zien we genoeg, maar waar zijn de pinquins en Jan v Gents?? Na vragen aan de locals, blijkt dat met dit weer de pier dicht is en de boot naar het vogeleiland niet vaart, nog even andere uitkijkposten geprobeerd ze te spotten met de verrekijker, nee, alleen meeuwen en aalscholvers te zien.

We besluiten een lekkere fles Zuid-Afrikaanse wijn te kopen en weer richting Clanwilliam te rijden, bij de Spar vind ik na wat zoeken een goede fles wijn, bij de kassa aangekomen blijkt dat op zondag geen wijn verkocht mag worden, ook niet aan een toerist. Dit om de locals te beschermen, zij beginnen op hun vrije zondag in de vroege ochtend al te drinken en als ze dan later op de dag meer willen, houdt de regering ze nog in toom, zodat ze niet gaan vechten of ander agressief gedrag gaan vertonen. Verderop aan zee een soort gedenk iets voor schepen die hier op de rotsen zijn gegaan, het waait er wel zo ontzettend hard, dat ik bang ben eraf te waaien, staat wel slordig, met deze windkracht niet de pier van Scheveningen opgaan en in Afrika de oceaan in geblazen worden. Effe verderop zien we een groot schip liggen die er jaren terug  gestrand is. 

Op de terugweg wordt het weer steeds slechter, harde rukwinden en nog meer  regen, Op de camping aangekomen staat onze tent nog als een dijker, er zijn 2 Noren bijgekomen en zitten onder een grote afdak tent die ze voor schaduw kochten maar nu tegen wind en regen gebruiken, we worden uitgenodigd voor een brandy, en de uren vliegen voorbij met over en weer de sterke reisverhalen.

En als we ‘s avonds in de tent lekker zitten te eten komt Dhr Brandy (zo noemen we hem want we zijn ze naam vergeten) vragen of we nog even in hun camper/4 weel komen wijn drinken en warm worden. Ik ga niet vanwege een mooi boek (onderweg gekocht) en ken ondertussen de verhalen wel. Henk vertrekt voor 2 uurtjes naar de Noren en komt 22 uur koud en nat terug, Midden in de nacht ga ik nog een rondje tent om de buitentent strakker te spannen en binnentent losser, zodat wij en beddengoed droog blijft,

Maandag 9 Nov Pa 82 jaar!!

Regen, regen en nog eens regen..Als het even droog is kunnen we spullen in de auto laden, maar de buitentent is drijfnat en gaat zo de grote afwasteil in. Dhr Brandy en Ellen (de 2 Noren) vertellen dat het weer de komende dagen zo blijft, ook in Kaapstad, we besluiten een prachtige route door Cedergebergte te maken naar de plaats Ceres, 150 km met onze auto is gewaagt maar Dhr Brandy komt ons na over een paar uur en zal ons redden als we ergens vast komen te zitten. De tocht was fantastisch, indrukwekkend met veel hoogte verschillen en een goeie chauffeur(Mister Henk) tegen 11 uur haalde Dhr Brandy ons in en bleef achter ons rijden , af en toe een stop om te genieten van vergezichten, het was te koud om lang buiten te blijven staan in de wind. In Ceres aangekomen, besloten wij voor 2 nachten een bungalow te huren en alles weer clean en droog te maken.

De Noren staan op de campingplaats en komen vanavond borrelen, nu hebben wij een fles brandy gekocht. Henk heeft Pa en Moe net gebeld en komt verheugd vertellen dat Carlijn er ook was, Carlijn wil serieus met Obbe gaan samenwonen, krijg ik thuis meteen het lege nest syndroom, nou dan gaan we maar wat meer reizen…………….. Bevalt ons prima!! Nu 5 uur gaan we eerst een borrel nemen op PA!!! Tot later….

En dan is het weer dinsdag.

Gisteravond tot 10 uur in onze bungalow met de noren Radar en Ellen zitten borrelen (brandy……….vandaar zijn bijnaam) Het was erg gezellig maar ook koud. Af en toe otstaken we onze gasbrander, waar we een grote steen op hadden gelegd, zodat er wat straling vanaf zou gaan. Dit werkte uitstekend.

We hebben heerlijk geslapen, waren de matrassen een soort badkuip met grote kuilen erin. Het was dan ook een behoorlijke klus om ’s nachts je bed uit te klauteren om het tolet op te zoeken. Vannacht leggen we de matrassen dan ook op de grond, tenslote zijn we dit gewend. 

Al begon de ochtend wat frisjes, maar naarmate de tijd verstreek werd het warmer en zagen we meer blauwe lucht. Zou het dan toch weer een mooie dag worden???

Nog wat losse flodders:

-          Hier is een bijzondere voorrangsregel. Op elk kruispunt ben je verplicht te stoppen. De auto die het eerst stil staat mag als eerste weer weg rijden. Maar los of er wel of geen verkeer aankomt; je bent verplicht om te stoppen en de politie is niet vies van om te bekeuren en vooral toeristen zijn vaak het haasje. Dus niets van rechts etc zoals bij ons.

-          Benzine kost hier meer als in Namibië, maar dat is slechts een stuiver en komt dan rond de 65 euricent (onze auto rijdt 1 op 18 maar op een durt road wel wat duurder)

-          Hier wordt heel veel rooibos thee verbouwd en gedronken. De Bosjesmannen wisten al dat dit gezond was. Er zit veel vit C en weinig tanine in.

-          Op zondag zijn de supermarkten en andere winkeltjes vaak open, maar al eerder geschreven, de drank staat achter hangsloten.

-          De Spar is heel populair en iedereen loopt dan ook met een plastic zakje van de Spar. (die je gelukkig wel moet betalen en je ziet ze dan ook weinig in de natuur slingeren)

-          Regelmatig stopten we om schildpadjes over de weg te zetten, maar ook hier stop je mee, anders schiet het niet echt op. Nu ontwijken we ze als grote stenen. (hopelijk!!)

-          En het meest bijzondere is dat we soms vergeten dat we in Zuid Afrika zitten. De natuur is zo groots en overweldigend en vooral als je hier uren in rond rijdt en weinig of geen mensen ziet, dan vergeten we het soms. Natuurlijk wordt je het weer bewust als je een dorpje of plaatsje inrijd. Dan denk je “o nee, het was toch geen Schotland, Noorwegen of Spanje…………” Tja, het is raar maar waar……..

-          En het bungalowtje wat we voor de komende 2 nachten huren voor 3 tientjes is net als de Afrikaanse hutten rond gebouwd. Alleen is die van ons van steen en niet van koeienstront. Alles zit erin, toilet, douche, keukentje, slaapkamer en een piepklein woonkamertje met een houten tafel en 2 houten stoeltjes.

-          Heel veel Afrikanen zie je in en blauw werkmanspak lopen, maar of ze allemaal een baantje hebben dat betwijfel ik…………….het lijkt China wel!!!

-          Alle schoolkinderen lopen in uniformpjes en ook vele kinderen daaronder blote voeten. De kleuren verschillen; het zal wel weer verschillende geloofsrichtingen aanduiden. En natuurlijk allemaal een te zware rugzak op hun tere ruggetjes.

-          Contacten die we hebben opgedaan zijn:

- Judith en Eddie uit Aalsmeer

- een stel uit New York (namen vergeten)

- Carmen en Stefan uit Berlijn

- ben z’n naam effe kwijt maar een jongeman uit Israel

- Luc met z’n meisje uit België

- André en Ranel uit Pretoria (ZA)

- een eenzame fietser uit Durban (ZA)

- barzitter Johan eveneens uit Durban

- Ellen en Radar uit Noorwegen

- Congo en Nicole uit Nauta Dam (Namibië)

Tja, een bont internationaal gezelschap en hoe leuk de dieren ook zijn, mensen blijven voor ons toch interessanter.

Vandaag naar het dorpje (Ceres) geweest. De camping ligt aan de rand ervan in een grote villawijk. Toeristenbureau bezocht en wat info gehaald. Ergens heerlijk geluncht. Verder een luie dag, een handwerkzaakje bezocht waar een meisje uit Mali en een ZA meisje met kraaltjes leuke dingen maakten voor in de kerstboom.  Hier het e.e.a. aangeschaft. Auto weer eens schoongemaakt. We hopen nu definitief het stof uit de woestijn te hebben verwijderd. Hopelijk krijgen we nu geen droge strot meer als we een poosje in de auto zitten. Gelukkig was het vandaag droog en was de temperatuur ook wat aangenamer, want eerlijk is eerlijk, zulk weer gaat snel vervelen. Ik moest dan ook soms denken aan die mensen die hun hele vakantie zien weg regenen op een camping in Nederland……………. 

Vanavond, na het eten nog een wandeling gemaakt over deze immense camping, die bekneld tussen hoge bergen in een vallei ligt. Er is nagenoeg niemand. Naast diverse soorten (lees prijzen) bungalowtjes zijn er ook veel mensen die een vaste staanplaats hebben. Je kent het wel, het begint met je caravan en langzaam maar gestaag wordt er meer en meer aan vast gebouwd. Bij een enkeling denk je dat de caravan nu nog slechts dienst doet als toilet….. En natuurlijk overal een BBQ plaats, want zonder kan de ZA niet leven. Vlees is dan ook erg goedkoop, maar bovenal heel lekker hier. Vandaag haalde we een kant en klare gebraden stukken kip. Volgens mij was het ongeveer 1,5 kip voor slecht 2 euries. Tja, beelden van Afrika met hongerende mensen zijn we gewent op TV te zien, maar wij zijn allebei denk ik wel aangekomen……………………..

Afscheid van Namibië in luxe oord van NWR.

Nadat we in Keetmanshoop de camping hadden verlaten zijn we eerst van de zonsopgang in Giants playground gaan genieten. Een fikse ochtendwandeling door een gebergte van opgestapelde grote rotsblokken. Een bijzonder gezicht. Op deze plek reed ik de eerste en hopelijk de laatste schade aan de auto. Door de laagstaande zon zag ik een te groot rotsblok over het gezicht en deze boorde in de onderkant van de kunststof bumper. Deze is uiteraard gescheurd. 

Na de koffie verder naar het zuiden. Na een 60 tal km kwamen we bij een mooi blauw groot stuwmeer, waar een kleine camping bij was. Besloten hier de nacht door te brengen. Bloedheet en soms een straffe wind. Veel gezwommen en gepraat met Congo en Nicole, het meisje uit het dorp wat het kleine winkeltje bedient. Beheerder Congo (henk zijn vriend geworden) was aardig en liet ons de nacht doorbrengen in het ruime sanitair gebouw. We waren toch de enige gasten. Hij zorgde ook nog voor een verlengsnoer zodat wij de ventilator daar konden laten draaien. Alleen paste deze weer net niet op ons verlengsnoer. Toen (met zakmes) terwijl de stroom erop stond wat stekkers zitten omzetten, totdat er kortsluiting ontstond. Alle stroom eraf. Ook van de grote lampen van de dam van het stuwmeer……………en van de vriezer die vol met ijsjes lag.  Bewaker gezocht en deze belde naar de Engelse eigenaars van de camping die effe verderop wonen.

Een bejaard echtpaar kwam met de auto aantuffen. De bejaarde man verontschuldigde zich nog dat hij zo moeilijk kon praten, “maar ik lag al in bed en heb vergeten mijn gebit in te doen”. Hij had 20 jaar in de diamant mijnen van Namibië gewerkt en was nu gepensioneerd. Deze streek is nu overigens verboden gebied. We hebben mensen gesproken die er wel zijn geweest en troffen een aantal spookdorpjes aan.  Misschien iets voor de volgende keer!! Personeel van de mijnen werkten er minimaal 2 jaar. Dan werd je geheel geröntgend, om te zien of je geen diamanten had mee gejat!! Het was de eerste X ray in Afrika, maar bracht snel z’n geld op!!

De stoppenkast werd gereset en alles deed het weer. Achteraf maar goed dat we hier binnen sliepen, het onweerde de gehele nacht en er viel heel wat regen, in ons hok draaide de hele nacht de ventilator, het was er bloedheet, zelfs in de ochtend leek het hok nog niet afgekoeld, maar door de biertjes en laatste restje bacardi-cola vielen we als een blok in slaap.

Wat een natuurgeweld.

Afscheid genomen van Congo, die oh zo blij was met de kleine verrekijker die hij van ons had gekregen. Hij vroeg wel of hij er een briefje bij kon krijgen dat het een ` gift van Miss Betty en mister Henk` was. Anders zou men nog wel eens kunnen denken dat hij hem gejat had, en dat zou op staande voet ontslag betekenen. Toen hij 7.00 uur aankwam, zag je hem verschrikt kijken naar het hok dat de Engelse eigenaar open gelaten had voor ons, maar goed ook, Henk moest hier eerst nog de elektriciteit maken. Toen wij Congo uitlegden dat hij het niet was die gisteren vergat het hok af te sluiten, zei Congo; ”ja, ik ben bang dingen te vergeten, en weet het dan niet meer, en de Engelse dame is heel streng, ik moet 7 dagen werken van 7 tot 7, en kan geen dag vrij krijgen om te slapen” Wij dachten daar het onze van, het is een relaxte baan, waar je weinig heb te doen en hij verdient er geld mee,(3 euries per dag) Henk wees hem erop altijd naar de positieve dingen te kijken en je leven niet laten beïnvloeden door negatieve gedachten,

Toen in alle vroegte naar Fish River Canyon. Een overweldigende kloof van z´n 400 tot 500 meter diep en honderden km lang. In een ander jaargetijde kan je hier meerdaagse wandeltochten maken maar nu is de temperatuur rond de 50 graden, dus te gevaarlijk. Daarna doorgereden naar het 50 km verderop gelegen hotspring waar het NWR )Namibië Wildlive Resort’ een mooi complex heeft met een heel groot verwarmd (door de hotspring) binnen en buiten zwembad heeft. (Ais-Ais) Hier gaan we de laatste nacht in Namibië doorbrengen. Wel wat prijzig voor ons (30 euries), maar je kunt je Nam dollars niet in Zuid Afrika uitgeven terwijl het wel andersom mogelijk is. De koers is nl precies hetzelfde. En gelukkig hadden we nog een beetje. Eerst de tank nog effe vol gegooid en voor de laatste dollartjes kopen we vanavond nog wat biertjes aan de bar.

Deze staats camping ligt op het einde van de grote kloof en is dan ook omringd door hoge bergen. De zon is hierdoor snel weg, maar dan vinden we effe niet erg. Ook hier hebben we een sanitairgebouw geannexeerd om de nacht door te brengen. Het bevalt ons goed. Geen harde grond met kromme haringen en stormen die over het tentje kunnen waaien. De camping zijn vaak zeer minimaal bezocht, doordat het vakantie seizoen nog moet beginnen. In dit geval zijn er wel meerdere, maar deze camping is zo groot dat er wel 5 gebouwtjes op staan en wij hebben de achterste “in bruikleen”. Het ziet er schoon uit en ruikt fris, maar we hebben er zelf nog wel effe een mop doorheen getrokken, die vaak in z’n gebouwtje te vinden is.  Tenslotte stellen we wel enige eisen aan ons onderkomen…hahahahahaha.

Camperen bij de hotsprings 28 okt

Gisteren ontmoetten we Stefan en Carmen, die ook uitgeput bij de Philips cave aankwamen. Een Duits tel van 35 jaar die uit Berlijn kwamen en van oorsprong Ossies waren. Gezellig met de avond elkaar geborreld en gebabbeld. “s middags lagen we bij het zwembad wat tussen de bergtoppen lag. Dat is heel leuk zwemmen………..  En ondertussen hoor je de apen naast de camping brullen.

Al vroeg in de morgen namen we afscheid en reden wij naar het nabij gelegen gebergte met als hoogste de Spitzkoppen (1750 mtr). Een geweldig bergachtig (maanachtig) landschap, waar je voor 7 euries doorheen mag rijden. Hoogtepunt was “the bridge”. Eeen groot gat in een bergketen waar a.h.w. een brug overheen loopt. De klim er naartoe was zwaar en niet zonder gevaar, maar we hebben het er weer levend vanaf gebracht. Daarna richting Windhoek Onderweg de nodige boodschappen gedaan en getankt, want deze was alweer zowat leeg en je moet er niet aan denken dat je zonder benzine komt te staan. Wel is het leuk dat de automobilisten die ons stil ziet staan, als we bv koffie drinken, altijd effe stoppen om te vragen of alles oké is. Dat is natuurlijk de code in zo’n woestijn landschap.

In een plaats voor Windhoek is een groot stuwmeer en we zagen op de kaart dat er een camping was. We reden een stuk off road (12 km) om de camping te bereiken, maar deze was dit jaar gesloten i.v.m. verbouwing. Zetten ze natuurlijk niet aan het begin van de weg want “this is Africa”. Tegelijk met ons stond er een Zuid-Afrikaans echtpaar (Andre en Ranel) die ook tegen een gesloten camping aanliepen, we mochten het stuwmeer wel even bekijken en reder er omheen, Na overleg met Andre, besloten we hun te volgen , zij hebben GPS aan boord, de volgende camping was 25 km off road, waar de hotsprings zijn, het water komt met 61 graden omhoog en wordt dan afgekoeld tot lichaamstemp, heerlijk groot warm zwembad waar we de enigen waren , zo ook op de camping, wij hadden het strijkhok voor ons alleen, waar we het bed opmaakten en alles weer opladen voor de volgende dag, zoals electr tandenborstel, scheerapp, laptop, filmcamera, batterijen voor de muziekdoos. Tot 11 uur in de avond bij Andre en Ranel gezeten en ervaringen uitgewisseld, Zij boden voor andere reizen hun grote Jeep aan, en we hebben mail en adres uitgewisseld, Een erg gezellige avond met hun doorgebracht, Het slapen was ook goed te doen en de volgende ochtend snel opgeruimd.

Donderdag 29 Okt, dwars door de Namib woestijn.

Afscheid van de anderen genomen en op weg naar ons fototoestel in Windhoek, op de afgesproken lodge was het toestel niet, maar zij belden naar Sachenheim, waar Henk het toestel verloren was en die wisten waar het moest zijn, midden in de stad Windhoek, maar na een duidelijke uitleg op een kaart, vonden we het al snel. Toen op weg naar Solitair (ruim 250km) gravelpad en prachtige omgeving, een paar passen en veel gebergte, het laatste stuk is vlak en daar wachtte ons de appeltaart van Ton van der Lee, heerlijk!! Er waren erg veel toeristen en de camping was matig. Geen bomen en zwembad. Daar wat boodschappen gedaan voor de warme hap. Het duurste kleine blikje snijbonen van me leven gekocht (2,5 euries)

Vervolgens naar de Solitais guesthause lodge gegaan, wat zo’n 10 km van de weg afligt. 3 plekken om te kamperen en we konden er terecht. Het ligt er prachtig tussen de bergen. Er loopt een tamme springbok rond, die aartsbrutaal is. Hij pakt van alles en nog wat en er hangt ook een stok op onze plek die we moeten gebruiken als we hem zat zijn. Tot nog toe niet nodig gehad. Tegen zonsondergang naar een nabij gelegen hoge heuvel gelopen om daar van de zonsondergang te genieten.

Vervolgens snel naar de tent gelopen om de warme prak te maken, voordat het helemaal donker is.  Helaas liet Betty bij het afgieten van de snijbonen de hele pan in het woestijnzand vallen. Voorzichtig nog het e.e.a. kunnen redden, maar proefde wel af een korrel woestijnzand. Ach, je bent kampeerder of niet. Het is moeilijk te beschrijven hoe we nu precies staan. Videobeelden moeten het duidelijk maken. Inmiddels zijn we bezig met de 7^e tape. Betty maakt alvast de thee klaar voor morgen, zodat als deze goed is afgekoeld, hij morgenochtend in een grote plastic fles gaat.  Al die frisdranken komen ons neus uit en water blijft ook maar water. Dagelijks drinken we z’n 4 liter. Vooral de gekoelde blikjes bier smaken ’s avonds heerlijk en nemen een niet onbelangrijk deel in van deze 4 liter. Zelf Betty verruild de wijn voor bier, want vindt het wel veel om elke avond 2 flessen wijn op te drinken..hahahaha

Vrijdag 30 Okt, dessert storm overleefd

Vannacht om 2 uur de auto verzet, als windvanger voor de tent, wat een zware zandstorm!! Tegen zessen begon het tentje kuren te vertonen om op te stijgen (we hadden weer alleen de binnentent opstaan) Toen maar besloten om vroeg richting Sesriem canyon te gaan, ontbijten kon niet met die wind, en onderweg broodje met koude thee genuttigd. In Solitair van de zonsopgang genoten, terwijl we wachten op 7 uur, we moesten nog wat boodschappen hebben voor we verder Die Wuste in trokken. Onderweg hevige zandstormen, soms zag je geen meter verder met rijden. Alles maar dan ook alles zit onder de stof, dan wel een laagje zeer fijn zand.

In Sesriem was het ook nog behoorlijk heet geworden en toen eerst een camping in de buurt gezocht(Sesriemcamping rekende 60 euries voor een zandplek) Nu zitten we in Bertesal (50 km verderop) en hebben de hele middag aan het zwembad gelegen, we zijn de enige gasten op deze camping en ja, je raad het al, we slapen weer in een luxe bungalow (toiletgebouw) vanwege de wind, maar de lichten sprongen net aan en Henk heeft even de lampen eruit gedraaid,  Het plan voor morgen is 5 uur rijden naar Sossus vallei, sunrising zien, in de rode duinen en daarna naar de sesriem canyon. Wat betekend dat ze vroeger 6 ossenriemen nodig hadden om water te putten uit het canyon. Daarna 200 km naar het zuiden rijden.

We komen net van een zonsondergang, het was weer betoverend, zoals de bergen ook hier rood kleuren. Nu nog samen 1 biertje en vroeg naar bed, WELTERUSTEN……………..

Zaterdag 31 OKT wat een maand afsluiting!!!

Vanmorgen om 04.00 uur opgestaan. Ik had het gevoel dat we op vakantie gingen en we een vliegtuig moesten halen. In het donker reden we naar de gesloten poort van Sussus vlei, die om 06.00 uur open gaat. Na nog geen 5 min in het donker te hebben gereden werden we verrast door een enorme eland, wiens ogen als een reflector werkten. Rustig stak hij de weg over, ons verbaasd aankijkend, terwijl ik volop in de remmen ging. Wel bijzonder om in het donker te rijden, Geen strepen op het stofpad en uiteraard niets verlicht. Af en toe dokken we in een mistbank en dan zag je helemaal niets meer. Z’n beetje op de tast naar het hek van Sesriem gereden waar we kwart voor zes aankwamen.

We waren de eerste maar niet lang daarna stond er een lange rij. Klokslag 6 uur ging de poort van slot en spoedden we ons naar binnen om toegang kaartjes te kopen voor dit Nat. Park. Na ons was een lange rij wachtende die ook voor de kaartjes gingen. Als één van de eersten gingen we de prachtige asfaltstreep op die 70 km de woestijn in loopt en als doodlopende weg eindigt. Een soort Schaepmanstraat dus. Je mag niet harder dan 60 km maar we reden (en wij niet alleen) z’n 120 km om zo snel mogelijk bij de rode duinen te komen, die met een opkomende zon het mooist te filmen en fotograferen zijn.

Bij de eerste stop vernachelde Henk een duin, door erop te klimmen, Weet hij veel dat dat niet mag, nu issie niet meer te fotograferen voor andere toeristen, Tja dan moet je ff regels meegeven, wij in Alkmaar willen een duin op. Gelukkig duinen zat hier, en verderop was een duin die je op mocht, een veel hogere dus, ik (Betty) begon de tocht stoer en viel me reuze mee (beloning van niet roken) En verder gaat de tocht, helemaal tot het eind. Het klimmen is zwaar, maar door de dragelijke temperatuur wel te doen in de vroege ochtend, op je kont glijdend naar beneden, je slippers als ski’s aan je handen, Machtig gevoel.

De beelden die we gemaakt hebben moeten het maar vertellen. Zo onbeschrijfelijk mooi. Daarna nog naar een overweldigende canyon van 4 km lang en z’n 30 meter diep met de meest bizarre rotsformaties. En na een pittige wandeling de auto weer in om verder af te zakken. Via de al eerder genoemde Andre en Ranel hadden we een tip gekregen van een  leuke farm camping. Deze opgezocht en is inderdaad geweldig. LOVEDALE

Toen we aankwamen, eerst de geschiedenis van de farm aangehoord van Jacobus, de Farm is de oudste nog van dezelfde familie, 1845 uit Schotland, zoon v/e zendeling, en van de Nama’s kreeg deze man land (heel veel land) het was een soort godfather en zeer charismatisch voor de locals. In 1894 is dit land legaal gemaakt, dus officieel gekocht vor een habbekrats, nu een zeer welvarend bedrijf in 3 soorten schapen en vee. Ook lopen er honderden koedoe’s rond, evenals elanden, hyena’s, jakhalzen, honden, katten, pauwen, meerkatten(stokstaartjes) De camping is meer voor de familie om mensen te onmoeten, er zijn maar 3 plekken, maar wel alle luxe aanwezig en erg goedkoop (5 euries p.p.) Dus we besluiten al snel een rustdag in te lassen en orde op zaken te zetten, Trouwens Tiny moet het beddegoed eens wassen na 4,5 weken!!

A lazy Sunday.

Vanmorgen rond 6.30 uur uit bed. Weer een strak blauwe lucht zoals gebruikelijk en geen wind. Eerst de auto eens uitgemest, want deze lag van binnen onder een fijne laag stof uit deze gods vergefelijke Kalahari woestijn. Alles, maar dan ook alles was bedekt met een laagje zeer fijn zand. Dit verkloot natuurlijk snel je apparatuur, zoals camera’s en computer. Dit gelukkig goed verpakt. De volle videotapes had ik onder bij het reservewiel gedaan. Ook hier kwamen een paar scheppen fijn zand uit. Tja, het is net water en kruipt dus overal in. De tapes stofvrij gemaakt en hopelijk hebben ze geen schade opgelopen, maar dat zien we thuis wel.

Nadat binnen alles (relatief) schoon was, toen de auto gewassen. Ook een heerlijke klus voor de zondag. Tussendoor veel pauzes, met koffie en of wat te eten. Morgen trekken we verder naar Keetmansdorp. Ook daar gaan we de nodige dingen bekijken, zoals een bijzonder gebergte en bomen.

En toen Betty vanmorgen in haar buitenkeukentje aan het rommelen was, kwam er een dienstmeisje aan om de boel schoon te maken en vroeg of ze de afwas moest doen. Ze wilde de bbq plaats schoonmaken, maar dat was niet nodig. Tja, je wordt als blanke wel in de watten gelegd. En dat is wel vreemd, als je dit niet gewend ben. De katten van de eigenaren zijn kind aan huis bij ons en springen te pas en te onpas op je schoot.

Ook veel gelezen wat we zoal in Zuid Afrika willen gaan zien. Ja, want het zal niet lang meer duren of we zullen de grens passeren. We zitten er nu z’n 900 km vanaf. Morgen zitten we weer in de bewoonde wereld. Je kunt het je niet voorstellen maar er zijn 3 plekken waar meer bewoning is dan op de veelal farmhouses die je onderweg tegenkomt. Elke plek ligt 250 km verderop. Dus ook Keetmansdorp, waar we eerst weer eens groots boodschappen gaan doen. Want het is wel zaak dat je zelf  eten en drinken bij je hebt als je in deze verlaten wereld rond zwerft.

Het geluid van krakend ijs.

Gisteravond laat kwam er zowaar nog iemand op onze camping. Het was een Tsjechische dochter die met haar vader 10 dagen kris kras door Namibië ging om zoveel mogelijk te zien. Ze waren nu 4 dagen on the road en hadden al zeer veel km gemaakt.  Wij waren eerder wakker en hadden alles gepakt en ontbeten en toen starten onze auto niet. De accu was helemaal leeg. Waarschijnlijk heeft de 12 volts koelbox toch te lang aan gestaan. De camping eigenaar gaf me z’n startkabels en met behulp van het Tsjechische autootje was het starten en lopen.

Betty had een prachtige route uitgezet, die dwars door het bergachtige (Erongo) landschap ging. Hoogste top is 2319 m (hohenstein)In 1911 is dit bestudeerd door 3 duitse geologen, waarom in de uitgestrekte vlakte , wilde massieve rotsgebergten oprijzen, Later werden deze beroemd(Hermann Korn en Henno Martin) tijdens de duitse internering in 1940, gingen zij  naar de woestijn en verstopten zich 2,5 jr in een canyon, onder barre weersomstandigheden, zich voedend met jagen en water zoeken, Ik moet de boeken die ze geschreven hebben thuis gaan lezen,(wenn es krieg gibt, gehen wir in die Wuste) Hermann stierf al in 1946, maar Henno pas in 1998 in Gottingen.

 Een strak blauwe hemel en bloedheet. Hier en daar een klein dorpje. Onderweg koffie gezet en genoten van de absolute stilte, behoudens dan vele tropische vogeltjes. Regelmatig springbokken of herten over de weg, Fantastische rit.

Na een kleine 100 km zagen we een bord met “campsite” erop. En na een slingerend pad van z’n 5 km kwamen we op een plateau, waarop een 3 tal plekken zijn waar je je camp kan opslaan. We maakten kennis met Israel, de gekleurde beheerder die voor een Duitse familie hier de camping runt. De dochter is samen met haar man al 10 jaar bezig om dit te realiseren. Beetje bij beetje vordert het. Recent is een prachtig mooi toilet gebouw neergezet. Er is koud en warm water en koel drinkwater. Het is echt in de middle of nowwere. Geen elektriciteit en kaarsjes in de toiletten en de douches. Je hebt een prachtig vergezicht. Jammer dat er (nog) geen zwembad is.

Via het gastenboek worden we verwelkomd. Er staat te lezen dat we zelf de dingen moeten invullen want Israel kan niet lezen en schrijven. Wel mag je aan hem betalen maar je moet om een kwitantie vragen, anders kan hij de boel natuurlijk oplichten.

Ik zit nu in het nagelnieuwe en schone/luxe maar ook kleine toilet gebouw te typen. Er is verder niemand behalve wij en Israel dan. Door de warmte maakt het zinken golfplaten dak het geluid van krakend ijs. Hier binnen is het relatief koel. Gelukkig hebben we wat eten bij ons, want ook dat is hier niet te krijgen.

We hopen nog wat wild te zien, al zagen we vanmorgen wel een stel antilopen, maar daar worden we koud nog warm meer van, want dingen wennen snel.

Maar doordat het nagenoeg windstil is, zijn hier erg veel vliegen die om me hoofd heen zoemen. Betty heeft er wonderwel helemaal geen last van. Ik heb dan ook zojuist een poos onder het muskieten net gezeten, maar het werd er op een gegeven moment wel erg warm en heb me intrek in het toilet gebouw genomen. Betty komt af en toe binnen om weer eens een koude douche te nemen, bij gebrek aan een zwembad.  Ook dit is een nieuwe ervaring voor ons. Helemaal alleen in de bush, maar misschien dat er vandaag nog wel iemand komt. We wachten het af.

 In het gastenboek staan ervaringen van onze voorgangers opgetekend. Leuk om dat te lezen van mensen van vele nationaliteiten en natuurlijk zijn wij lang niet de eerste Nederlanders.  O ja, gistermiddag raakte ik aan de praat met een blanke knul uit Zuid Afrika. Hij had 4 weken vakantie en was op de fiets door Namibie aan het trekken. Had zelfs die hele steile pas, waar ik eerder over schreef, fietsend gedaan en kwam met foto’s als bewijs. Achter zijn fiets hing een 3^e wiel, waarop ook 2 fietstassen hangen. Daarin heeft hij o.a. 12 liter water, wat hij dagelijks meeneemt. Vol trots liet hij zijn fiets zien en vertelde over z’n avonturen, want dat vind ik dan een avontuur!! Als hij zijn voorwiel eruit haalde, dan kon hij z’n voorvork gebruiken als één van de stokken voor z’n eenpersoons tent. In alle vroegte kwamen we hem vanmorgen tegen. Vol bepakt en met helm op. Rijdende weg maakte we nog een kort praatje. De volgende plaats was 124 km verder. Hij zou ons daar vanavond wel weer zien op de camping. Maar nu zitten we hier, misschien treffen we hem evengoed wel weer eens. Tenslotte zijn hier niet zoveel wegen, en zodoende tref je vaak dezelfde reizigers.

Zowaar is er nog een familie bijgekomen en hebben we niet meer het rijk alleen. Op onze campsite plek is het nu wat koeler en er steekt een stevige wind op. We bakken heerlijke pannenkoeken met wel 3 eitjes erin,en wat met oude ned kaas ertussen en bewaren er 4 voor ontbijt morgenochtend, het brood is n.l beschimmeld. Na een paar lauwe biertjes al snel een beetje typsie en gingen om 21uur slapen onder alleen de binnentent. Zware stenen dienen als haringen want je komt hier de grond niet in.. Heerlijk in het pikkedonker met wel zo’n geweldige sterrenhemel boven ons. En af en toe wild geluiden van wie, wat ??

MAANDAG 26 OKT, geen leven zonder koeltas.