We verlieten de mooie open camping annex lodge in Drakensberg rond een uur of 7. De camping ligt er prachtig mooi. Het is een groot en mooi groen gazon met hier en daar een boompje. Je kijkt deels uit over een stuwmeer met daarachter het imposante bergmassief.  Behalve wij was er nog een echtpaar met een tentje en dan waren er nog wat jongelui die her en der in kamertjes/huisjes bivakkeerden.   Het was prachtig mooi weer en we wilde een lange rijdag maken.  Door een prachtig landschap reden we richting Himmerville vlakbij Underberg. Vermoeid zochten we net al vorig jaar een plekje om te slapen. Een blanke local stuurde ons naar het Nat Park in Drakensberg (Cobham) waar een mooie camping zou zijn. Dus nóg 20 km dirthroad…. Daar op de camping was dus niemand meer en het weer sloeg ineens om. We maakte van het damestoilet de keuken en het herentoilet werd onze bioscoop annex slaapkamer.  Het water kwam met bakken uit de hemel, maar wij sliepen zeer comfortabel.

Zondag, 11 mrt zeer zware rit door de bergen.

Het was 06.00 uur dat we weer on the road waren.  Maar door de regen was het hier en daar één groot blubberpad geworden met alle glijpartijen van dien. Het is een godswonder dat we niet zijn vast komen te zitten of van de weg zijn geraakt.  Toen nog  200 km asfaltweg en als toetje  ruim 100 km dirth road.  Maar dan een hele slechte weg. Achteraf wederom een wonder dat we het hebben gehaald. Aanvankelijk dachten we dat we dit vorig jaar ook hadden gereden, maar achteraf was dat niet de 1^e 50 km en die waren vreselijk. Diepe geulen en grote rotsen en diepe gaten. De gemiddelde snelheid lag dan ook erg laag. Maar na 9 uur sturen waren we eindelijk op de plek waar we wilden zijn, de mini camping (eigenlijk meer een parkje) in het verlaten dorpje Rhodes. 

We nemen allebei een heerlijk warm bad en daarna een borrel met toastjes met tonijnsalade. We gingen een pizza eten in het enige restaurant wat open was (Walkabout). Deze B&B heeft wat Engelse forelvissers en een paar Amerikaanse wandelaars als gasten. De meeste huisjes in het dorpje zijn 2^e huisjes van blanke die er uitsluitend in de vakantie en soms een lang weekend zijn.  We hebben net met de zus van de B&B eigenaar gesproken. Ze geeft ons wat mee wat we moeten posten in Nederland voor iemand die in Almere woont.  Het is wat zelfgemaakte pottery.  Ze heeft diverse keren iets opgestuurd, maar helaas is het nooit aangekomen. En ze is ons zeeeeer dankbaar.

Maandag 12 Mrt, weer in het inmiddels vertrouwde Bloemfontein.

Na 11 uren slaap werden we 6 uur in de ochtend wakker en de lucht was helder blauw, vandaar een ochtendkou die er niet om loog, Gelukkig zorgt de oude donsdeken nog steeds voor voldoende warmte. Even voor 7 uur waren we weer op weg, de eerste 60 km waren nog dirth road, maar de zonsopkomst en vergezichten waren fantastisch en zijn niet te beschrijven, de eenzaamheid van die verre vlaktes en rotspartijen, met overal vee en schapen, heel veel schapen, die allemaal dezelfde kant op grazen. Wij stopten na een uur rijden al voor koffie en genoten zo intens van de stilte en de vergezichten, met af en toe een bakkie met zwarte mensen achterop, op weg naar de farm en altijd vrolijk zwaaiend naar ons. Wie wil in deze onherbergzame eenzaamheid wonen? Dat vraag ik mij zo vaak af, de wegen zijn zeer slecht en sinds kort weer enigszins berijdbaar, toch is hier ooit een boer gestart, maar toen ging alles nog te paard en was men niet aangewezen op de welvaart, het was selfsupporting en overleven, tegenwoordig zie je shop,shop till you drop of stop..

Enfin, wij zijn verwende gasten die hier even mogen kijken en je weer erg bewust wordt van je eigen rijkdom, we komen 14 uur aan in Bloemfontein, waar we meteen naar Waterfront gaan, een groot shoppingmall en ons tegoed doen aan een heerlijk glas wijn met een visschotel. Daarna shoppen….. en 17 uur op de camping zwemmen, dezelfde camping als vorig jaar, er moet ook niet teveel veranderen. Morgen weer lekker een dagje Bloemfontein… Inmiddels heeft Henk een paar nieuwe broeken gekocht die wel over z’n buik heen gaan, maar hij rookt niet meer!!!!

Dinsdag, 13 mrt “shop, shop till you drop” in Bloemfontein.

De meeste winkels waren nog niet eens open of wij waren al weer bij Logan Waterfront (onze bekende shopping mall).  Ik heb daar nog wat kleding en schoenen gekocht. Het is aanzienlijk goedkoper dan in Nederland en nu heb ik er alle tijd voor. Daarna snel terug naar de camping want rond een uur of 10 begon de temperatuur al behoorlijk op te lopen. We hebben onze bagage alvast wat geordend en doken af en toe in het zwembad wat naast de tent is.  Kortom een heerlijk relaxed dagje. 

In Johannesburg heb ik met de Hyundai effe ruim 8500 km gereden in 51 dagen. De Toyota hebben we 3 weken korter gehad, dus aanzienlijk minder gereden.  Er is 9 uur gefilmd en met ons allen hebben we ontelbare foto’s gemaakt. Maar wie heeft de mooiste gemaakt?? Luna, van de leeuw die ineens ging opstaan?? Of toch Carlijn, die de foto van Obbe maakte die ineens met waterskiën overeind stond.  We zullen het zien. De herinneringen zijn het belangrijkste en die zijn er genoeg.

Donderdag 15 mrt. Weer vertrouwd bij Herman.

Gisteren bij Herman aangekomen. Onderweg zijn we bij één van de meren langs gegaan om de flamingo’s eens van wat dichterbij te bekijken. Het zijn schuwe beesten maar we hebben ze toch goed kunnen zien, filmen en fotograferen.  Vooral de kleurschakeringen zijn prachtig als ze weg vliegen. 

Bij Herman zelf begint het echte opruimen. De 4 grote plastic kratten worden weer tevoorschijn gehaald en geleidelijk wordt de auto leger en leger. De achterbank wordt er weer ingesleuteld. ’s Avonds komt de huisarts weer een biertje drinken. Ook een andere vriend (voormalige buurman Nils) is van de partij.  Het is weer een gezellige avond.

Vandaag zijn Herman en Laudia met diezelfde Nils voor het weekend naar Port Elizabeth vertrokken. Het is z’n 800 km verder aan de kust. We hebben dus het rijk alleen. De koelkast loopt over van eten en we hebben de Toyota Hilux tot onze beschikking. Ook moeten we zakelijk de boel waarnemen, maar kunnen Herman altijd bellen.

De afgelopen nacht heb ik niet zo lekker geslapen. Ik heb een behoorlijke diarree en voel me wat slap. Ik vermoed dat het door de kant en klaar maaltijd, die we bij Pick en Pay hebben gekocht komt. Dit was per ongeluk rijst met kippenlever en dan vraag je erom.  Ik heb slechts een paar hapjes gegeten, maar waarschijnlijk net voldoende.  Het is vandaag een bewolkte dag. Hopelijk is dat morgen ook zo, want dan rijden we de laatste 550 km. We hebben wat CDtjes met boeremuziek gekocht  (populaire ZA muziek die in het ZA wordt gezongen) en dat moet ons vleugels geven in de auto.

Vrijdag 16 mrt. de laatste km zijn afgelegd.

Gelukkig voelde ik me vanmorgen een stuk beter dan gisteren. Het was dan ook geen bezwaar om de laatste 550 km te rijden. Maar vanmorgen werden we eerst geconfronteerd met een inbraak bij Herman uit zijn werkplaats. Eén van de werkmannen vertelde dit tegen Betty. Deze arbeider had Herman al gebeld en deze was onderweg naar huis toe. Wéér 800 km rijden.  We begrepen dat er een Toyota pick-up truck en een grote aggregaat werd vermist. Diverse politieauto’s waren al vroeg op het erf en er werd druk met en onder elkaar gesproken. Wij werden genegerd en wilde ons er ook buiten houden en zijn rond 8.30 uur in de auto naar Joburg gereden.  Via de N12, wat een goeie weg is ben je er zo. Hier en daar opgestoken voor een korte pauze. Zo ook op een camping langs de rivier in Bloemhof. Daar vroeg Betty om heet water en een paar koffiebekers, zodat we zelf Nederlandse filterkoffie konden zetten.  Dit krijg je dan ook zonder probleem en dat is ook het mooie van dit land. We waren nog getuigen dat een visser een meerval van z’n 5 kg eruit trok. “dat was niets, gisteren had ik er één van 15 kg”, vertelde de visser, zoals dat hoort.  Hij gaf de gevangen vissen aan zijn zwarte personeelsleden, want die konden er heerlijke vissoep van maken.  Zelf vond hij ze te gronderig smaken.

Tja, en nu wachten we nog ruim 24 uur voordat het vliegtuig vertrekt. We zitten, net als vorig jaar op deze tijd in Diamonds Digggers, een backpackers lodge niet ver van het vliegveld. Behalve een student uit Zimbabwe zijn er geen gasten. Hij woont hier en studeerd iets in de diamant wereld. We gaan nu een wandeling maken in deze voor Joburg veilige buurt. Wat we morgen gaan doen weten we nog niet. Misschien wel naar het apartheidsmuseum, dat lijkt ons wel heeeel apart.

Alle lezers dank voor de reacties in het gastenboek. Volgende week gan wij ook weer gewoon werken en medoen aan de westerse maatschappij. Reizen isleuk maar thuiskomen ook en uiteindelijk is dat het einddoel van de meeste reizigers.

Maandag 5 mrt, een rustdag in St Lucia.

Vandaag een heerlijke rustdag in St Lucia, want reizen is vermoeiend. Van morgen hoorde ik van de blanke jonge vrouwelijke manager (Joey) dat sinds 2001 de rivier vannacht weer in de zee is uitgekomen. Grote hoeveelheden regen en een harde storm is de belangrijkste oorzaak hiervan. Na het ontbijt gingen we dan ook direct naar het strand wat 5 min rijden is. Het was laag water en we zagen niet meer de rivier in de zee uitkomen, maar wel de plek waar dit gebeurd was. Een fascinerend landschap langs de kustlijn. De jongelui waren op stap geweest en wilde de kater wel laten uitwaaien op het strand. 

Daarna internet en de nodige aanzichtkaarten geschreven. Carlijn ging wat trommels wassen en dat kwam gedroogd en opgevouwen bij ons terug. Wat een service van Carlijn!! Later in de middag op zoek naar een vlinder gebeuren wat z’n 5 km buiten het dorp zou zijn. We konden niets vinden en we vroegen het aan een paar schoolmeisjes van rond de 8 jaar. Ineens begon het te regenen en omdat ze onderweg naar huis waren besloten we ze weg te brengen. Dit was z’n 3 km over zeeeeeer slechte weg. Verlegen zaten ze achterin en Luna zat met grote ogen te kijken naar de kleine meisjes in de schooluniformen en was verbaasd dat ze zo ver moeten lopen. (gemiddeld loopt elk kind z’n 1,5 uur!!) De vlinderplek hebben we niet gevonden. Wel een vogel centrum. Mooi aangelegd met mooi gekleurde vogels uit alle delen van de wereld, maar in het wild is het wel leuker om ze te zien.  En zo kabbelde deze dag relaxed voorbij. Sommigen slapen vannacht elders in de backpakkers lodge, omdat daar de matrassen beter zijn. We wachten het af. Betty zorgt voor het eten, dus dat wordt weer smullen, want altijd uit eten is ook niet alles. Morgen trekken we verder naar de hotsprings van Liliane, waar we eerder deze reis eerder zijn geweest.

DONDERDAG, 8 mrt morgen afscheid nemen.

Met bewolking en soms een spatje reden we naar de hotsprings in Liliane. Zoals gebruikelijk was er niet een toerist. Omdat het nog wat regende hebben we 2 kamers gehuurd voor z’n allen. Betty en ik krijgen een eigen kamer, omdat niemand Betty haar gesnurk wil beleven. Middels loting worden de bedden verdeeld. De rest ligt op kussens of luchtbed op de grond. We kijken gezamenlijk een paar leuke films op de DVD en voelen ons rijk in onze huisbioscoop. Zoals gebruikelijk heeft Betty de maaltijd op dinsdag klaar. De macaroni smaakt vertrouwd.

In de middag gaan we naar de lagere school, maar komen onderweg al leerlingen tegen terwijl het nog geen 14.00 uur is (einde school). We horen van de leerkrachten dat ze eerder zijn gestopt vanwege de regen en het dreigend overspoelen van de paden. We worden voor morgenochtend 8.15 uur (start school) uitgenodigd. We genieten van de warme baden en de relaxte sfeer.

De volgende ochtend gaan we naar school, maar eerst vieren we Monique haar 33^e verjaardag. Ze krijgt een zelfgemaakte armband van Luna en één van krokodillen leer. Joost heeft vele winkeltjes afgezocht en had een mooie gelkaars en verjaardagskaart met muziek gevonden. Ook wij gaven een armband………..ja we zijn wel origineel…..Als de afwas is gedaan en de grote “kantine” is opgeruimd gaan we naar school wandelen. Het si voorzichtig lopen over de modderpaden en vooral als het wat steil is.

  Alle kinderen staan in een rij ons buiten op te wachten en zingen wat liedjes voor ons. Als tegenprestatie zingen wij vader Jacob tweestemmig. Gisteravond hadden we al geoefend in de hotspring. Al met al erg leuk. We maken leuke foto’s en video opnames en onderhouden een klas waarvan de leerkracht nog niet aanwezig is. De omstandigheden zijn sober en armoedig en een leerkracht vraagt of we volgende keer leerboeken mee willen nemen. In elke klas wordt een schone emmer water gezet met een ijzeren drinkbeker. Hieruit mag je drinken halen als je dorst heb. Wel zien we dat er een nieuw kookgebouwtje is gemaakt en dat was zeker geen luxe. De kinderen krijgen nl tussen de middag een warme prak die de overheid betaald. Voor velen is dit ook een belangrijke drijfveer om naar school te komen. Door de open en stukende ramen horen we langzaam de Engelse zinnetjes, die klassikaal worden nagedreund, wegsterven in de prachtige vallei.

Het is 11.00 uur als we de 5 uur durende autorit gaan beginnen. Gelukkig is het niet warm en ligt bewolkt. Onderweg eten we teveel bij Mugs and Beans en krijgt Monique een grote …….mee omdat ze jarig is.  De route erheen is mooi en bergachtig en het is 17.30 als we tenten op ons vertrouwde plekje opzetten. Gelukkig is de overkapping vrij en nemen wij daar ons intrek in.  De ondergaande zon verlicht speciaal voor Monique de geweldige rotsformatie die prachtig mooi rood opgloeit.  ’s Avonds een braai met sperziebonen. We zitten nog vol van tussen de middag.

Iedereen slaapt als een os. De nachten zijn hier koel omdat we rond de 2000 meter hoog zitten. Na het ontbijt een wandeling door de bergen. Daarna gingen er een paar zwemmen in de poel die onder de waterval is gemaakt. Het water is beduidend kouder dan vorige keer. Obbe en Carlijn hebben een goeie keuze gemaakt dor samen in bad te gaan, die deze camping ook rijk is.

Na de lunch gaat iedereen naar Clarens, een toeristisch dorpje wat 20 km verderop is. Ik blijf op de camping en rommel wat en werk het dagboek wat bij. Morgen gaan onze wegen scheiden. Wij trekken het gebergte in (Drakensberg) en de rest gaat naar een B&B in Joburg. Morgen willen ze daar nog naar het apartheidsmuseum en de dag erna vliegt iedereen weer naar huis. Monique en Luna vliegen om 20.00 uur met Lufthansa en zijn de volgende ochtend rond 10.00 uur in A’dam, terwijl de anderen met Egypt air een paar uurtjes later vliegen en wat langer in Cairo mogen wachten en rond 14.00 uur landen. Wij hebben nog een weekje.

Vanavond wil iedereen evalueren. Nou, dan gaan we dat maar doen, maar ze willen ook nog een keer Koedoevlees braaien. Ik hoop dat ze het in Clarens kunnen vinden!

Vrijdag 19 mrt, Drakensberg storm vernield 2 tentstokken

Gisteravond een leuke afscheidsavond gehad. Uiteraard met BBQ. Vanmorgen een strak blauwe lucht dus na ontbijt eerst een laatste gezamenlijke zwem. De nacht was koud op deze camping die rond de 2000 mrt ligt. 

Om 11.30 uur namen we afscheid en reden wij linksaf de camping af terwijl de anderen toeterend en zwaaiend rechtsaf gingen. Wij zijn RoyalNatal NP ingereden, wat een deel van Drakensberg is. Onderweg sloeg het weer wel om, maar dat gaf prachtige wolken effecten in dit mooie gebergte.  Het is rond 13.30 uur dat we de tent opzetten en ineens steekt er een heftige korte storm op. Twee tentstokken breken en wij zoeken beschutting in de auto. Gelukkig heb ik nog 2 andere stokken die passen. Op de camping, die een echte backpackers plek is, proberen ze ons dagjes uit te verkopen, maar helaas “we zijn vol”.  Het ziet er wel leuk uit. Een grote bar en een jacuzzi in de hoek. Ook is er een sauna en internet.  Een plek die vele toeristen kan opvangen, maar helaas is er nu slechts een handje vol.  De tweede week ben ik deze route met Carlijn gaan rijden naar Ladysmith, dus nieuw was hij niet voor mij.

Dinsdag, 28 febr starten met een ochtendzwem

Na 3 nachten verlaten we de gezellige camping en nemen afscheid van onze “skivrienden” e.a. alcoholisten. Door het mooie landschap rijden we naar het toeristische Sabie waar het nu de sfeer van Bergen in de wintermaanden ademt. Ondanks het aanhangertje rijden we met gemak 140 km.  Onderweg is veel bosbouw.  We slapen op een mooie camping die druk bezocht is door gezinnen. Er bleek een grote mountenbike wedstrijd te zijn geweest. 40 km waarvan starten met de eerste 27km bergopwaarts. Er waren 2000 deelnemers en dat verklaarde de drukte. Maar op deze zondag gingen de meesten in de loop van de middag weer oppakken en hadden we het rijk weer alleen. Ook wij gingen wat sportiefs doen. Ieder met een grote autoband de rivier stroomafwaarts volgen. De campingeigenaar bracht ons in een bakkie de nodige km stroomopwaarts. Wat een spektakel en niet geheel ongevaarlijk. Langs prikbosjes die aan de oever stonden en overhangende takken. Soms tekort water en voelde je de rotsblokken langs je kont schuren. Maar we genoten enorm, ondanks dat het mijn zonnebril opsterkte heeft gekost, schrammen op mijn benen, Luna een zeer been en Joost een zere heup. De braai smaakte ook extra lekker, want zwemmen maakt hongerig.

De volgende morgen vertrokken richting Phalaborwa. Onderweg prachtige uitzichtpunten en watervallen bekeken. Potholes als attractie blijft ook erg mooi. Het was dus weinig rijden en veel uitstapjes. We gedroegen ons als  echte toeristen. We besloten eind van de dag toch nog wat km te rijden richting Krugerpark. Maar ineens zagen we een camping. Kijken of het wat was en dat was het. Een groot zwembad en we zijn de enige gasten. Lekker in de schaduw de tenten opbouwen. Het was erg gezellig met als einde een nachtelijke nude swim.  De binnententen waren voldoende om de nacht in door de brengen.  Al eerder besloten we om morgen wat later op de dag hier te vertrekken. Dus uitslapen voor de mensen die dit willen.

Woensdag 29 februari

Pas om 12 uur v/d camping vertrokken en laatste km naar het Krugerpark, voor dit park eerst nog naar een reptielenfarm, de rondleiding werd bijzonder leuk gegeven door  Given, zijn Zulunaam is voor ons niet uit te spreken, er werd veel info gegeven over verscheidene slangen en nu zijn we daar niet meer bang voor, we mochten de apen, leguanen, kameleons, schildpadden en nog wat dieren voeren met de prachtigste bloemen, een lekkernij voor ze.

De lunch hebben we hier ook genuttigd, ze serveerden n.l. hamburgers met plak kaas ertussen.

Henk en ik gingen voor een tosti, en waren erg blij dat we dat besloten hadden, later had een ieder toch wat last van die zware hap. Op de camping vlak voor de ingang van het Krugerpark

Ging Henk zich inschrijven als ZuidAfrikaans gezin, ons is afrikaans en wil korting voor park, ons adres is Jacobsdal 1 bij Kimberley, En dat scheelde de helft, tja zo kan ik ook de hele wereld af reizen…

Het is mijn (Carlijn) beurt om iets te schrijven over de afgelopen dagen..

De dag voordat we het Kruger park in gaan slapen we op een camping 500 meter van het hek. De reservering als Afrikaan is gedaan en de volgende dag staan we in het donker op om meteen om 05:30 het Kruger park in te kunnen. We zijn eerder dan de werknemers bij het nog dichte hek en na het nodige papierwerk kunnen we echt het park in. Vele hebben hier al zo lang naar uit gekeken en als we door de gate gaan besef ik me dat we nu in hetzelfde ‘hok’ zitten als de leeuwen, olifanten, neushoorns, buffels, luipaarden, apen, nijlpaarden etc. etc. Het eerste dat we tegen komen is een gigantische olifant vlak naast de weg, ongelooflijk! Obbe en ik rijden voor in de personen auto met achter ons de rest van het gezelschap in het busje met de bagagewagen er achter. We rijden langzaam naar de olifant toe, ons niet bewust van enig gevaar en gaan naast hem stilstaan om mooie foto’s te maken. Ik hou wel mijn vinger bij het knopje van het elektrische raam, gewoon voor de zekerheid. Plotseling vind de olifant het genoeg geweest en zet hij drie stappen richting onze kant, gelukkig is Obbe scherp en rijdt hij vol gas slippend verder, de olifant geeft dan al snel op. Wat een eerste ervaring!! Spannend en ook doodeng.

Later die dag zien we nog veel impala’s, waterbokken en andere hoefdieren. De olifanten die we tegen komen zijn verder rustig. Na de eerste dag hebben we 2 van de big five gezien, de olifant en de buffel.

Overdag rusten we wat op camping Letabe in het Kruger. Ze zijn van alles voorzien; zwembad, tv kamer, shop, pinautomaat en benzinestation.

We besluiten een night drive te doen met een grote open bus en ranger. Aanvankelijk kost dit 104 euro voor 7 personen maar nadat we naar de special discount vragen doet de dame heel veel trucjes op haar rekenmachine en komt ze uit op 88 euro, ik vind t prima.

Omdat Henk, Obbe en ik niet tot 19:30 op de night drive willen wachten maken we voor die tijd nog een rondje om een uur of 4. Ik rij en we zien weer veel hoefdieren waar we alleen nog voor stoppen als ze de weg versperren. Dan zien we weer een olifant vlak langs de weg, we gaan er naast staan en genieten volop. De olifant graast wat en duwt wat bomen omver, wat een gigantische beesten zijn het! Dan vindt hij het genoeg geweest en komt op ons af met zijn oren klapperend, dit zijn de signalen dat hij het niet meer leuk vind. Henk commandeert mij vanaf de achterbank dat ik nu wel weg mag rijden. Ik geef gas en gas maar hij staat nog in z’n vrij! In m’n binnenspiegel zie ik een giga olifant dreigend met zijn oren klapperen. Nog ff en hij boort zo zijn slagtanden in de achterbak, wat ben ik blij dat Luna daar niet zit! Ik zet de versnelling in z’n 1 en probeer op te trekken, ik ben zo zenuwachtig dat ik de auto uit laat vallen, shit!! Oké rustig blijven, auto starten en weg rijden.. De olifant komt achter ons aan rennen maar geeft het gelukkig al snel op. Ik heb een hartslag van 200 en zit te trillen achter het stuur. We hebben het overleeft. Als we weer verder rijden richting de camping zien we nog een hele kudde olifanten oversteken met een heel klein olifantenkalfje er bij! We houden genoeg afstand (hoewel de mensen die eerst voor ons reden heel paniekerig 50 meter achteruit gingen rijden, aanstellers). We genieten van de olifanten op de juiste afstand en als de kudde voorbij is rijden we rustig verder. Als we langs de kudde komen komt er nog wel even een grote olifant met zijn oren klapperend uit de bosjes maar ik geef wat gas bij en de olifant houdt het voor gezien.

We komen met deze sterke verhalen terug op het basiskamp om de mede reizigers op de hoogte te brengen. Ik heb een olifanten fobie en hoef niet meer te rijden in het Kruger park. We braaien weer wat en verzamelen om 19:30 voor de night drive. We gaan in een open bus met nog 6 andere mensen, Wij bezetten de voorste stoelen. Het blijkt dat op de plekken waar Joost en ik zitten er grote lampen zijn, wij mogen de boel belichten. We zien velden vol impala’s die wat wildebeesten (gnoe’s) hebben opgenomen in de groep. Joost vangt hyena’s op in het licht van de schijnwerper. Het zijn er drie met een jong er bij. Ze blijven rustig liggen als we foto’s maken en van ze genieten. Ik met mijn olifanten fobie vind nog een olifant op veilige afstand in een open veld. Het ziet er prachtig uit tegen de horizon met de sterrenhemel en de maan.

Terug op de camping drinken we nog een Amarula. We praten nog wat om de avonturen te verwerken en gaan dromen over alle wilde dieren.

De volgende dag pakken we in en rijden we via dirt roads naar de volgende camping in het Kruger park, Satara. Onderweg zien we het gebruikelijke wild. Olifanten blijven gelukkig op veilige afstand en als we een heel grote kudde zien blijven we rustig op veilige afstand wachten tot ze voorbij zijn. Het nieuwe dier van vandaag is de giraffe! We zien grote en kleine van ver weg en dichtbij. Vooral als we twee giraffen naast de weg zien stoeien genieten we volop. Ze draaien om elkaar heen en geven omstebeurt een klap met hun kleine hoorntjes fikse klappen tegen de achterbenen van de ander. Als Joost vertelt dat dit wel dagen kan duren houden we het na een half uur voor gezien. Joost weet veel te vertellen over alle dieren, hij kijkt veel discovery en national geografic.

We zijn druk op zoek naar het lievelingsdier van Luna, de leeuw. We zien gieren in de boom, dat is het teken dat er leeuwen in de buurt zijn. We turen in de bosjes maar zien geen leeuwen.

In Satara besluiten we nog een nacht in het Kruger te blijven. We slapen de laatste nacht op camping lower Sabie. Hier zien we de gevolgen van de overstromingen van 2 maanden terug duidelijk. Bruggen zijn verwoest en hele restaurants weg gestroomd. Het doet me denken aan de beelden van de tsunami waar mensen de stoelen uit de bomen konden plukken. Je ziet dat het ooit wat is geweest maar er is weinig van over. Met het tempo van de zuid afrikanen ben ik benieuwd hoe lang de wederopbouw gaat duren.

In lower Sabie kijken we op de wild spot kaart, dit is een kaart waarop de game spotters kunnen aangeven waar ze de big five hebben gezien. De Neushoorn wordt niet meer aangegeven omdat er veel wordt gejaagd op de dieren om de hoorns te verkopen. Ik kan niet geloven dat er mensen zijn die hier vallen zetten. Er zijn bij de receptie van de camping gruwelijke plaatjes te zien van gewonde dieren. Een giraffe waarvan zijn hoef er bijna af is, een dode neushoorn zonder hoorn en allerlei andere gewonde bloedende dieren. Ook hangen er foto’s van toeristen die uit hun auto zijn (iets wat absoluut verboden is in het Kruger park). Onder deze foto’s de tekst:”You will recive a love letter with R1500 ticket”. Oftewel: ze krijgen een boete van 1500 rand (150 euro) thuisgestuurd. Er zijn dus toeristen die foto’s maken van andere mensen die uit hun auto zijn en deze foto inleveren bij de receptie, wij noemen dat matennaaiers maargoed. Hopelijk zijn wij niet gefotografeerd want ook wij zijn af en toe een meter van de auto gaan staan om een mooie foto te maken.

Terug naar het bord waarop het wild wordt aangegeven, we zien dat er vlakbij de camping een leeuw is gesignaleerd. Henk weet ons te vertellen dat leeuwen, nadat ze hebben gegeten, wel een paar dagen kunnen blijven liggen. We gaan dus snel op pad. Onderweg horen van een andere toerist dat de leeuw inderdaad naast de weg ligt. De spanning stijgt en Luna is niet meer te houden “eindelijk ga ik mijn lievelingsdier in het echt in het wild zien!”

Na 3 spannende kilometers vol gieren en de berm afzoeken liggen daar twee prachtige mannetjes leeuwen. Iedereen hangt naar één kant van de auto en als ik over Joost heen een foto van de leeuwen wil maken stoot ik met m’n elleboog tegen de claxon. Een luide toeter klinkt en de man achter ons kijkt boos naar de man daar achter. Oops! De leeuwen lijken te reageren op de toeter en één leeuw gaat zitten gapen en likt op zijn rug. Luna heeft een prachtige foto op het moment suprême gemaakt. We gunnen de mensen achter ons ook een good view en rijden verder. In de schaduw van de leeuw vallen alle andere dieren in het niet. Er zijn al een paar honderd bomen afgespeurd naar luipaarden maar die is niet te vinden. Tot zo ver 3 van de big five gezien; olifant, buffel en leeuw gezien, luipaard en neushoorn te gaan.

De volgende dag rijden we met een voldaan gevoel het Kruger park uit. Vele giraffen zwaaien ons uit en we denken nog een glimp van een neushoorn te zien. Toch telt hij niet echt mee voor de big five, dan moet je hem écht hebben gezien. Op dat moment wisten we nog niet wat ons later die dag stond te wachten met vier neushoorns die achter je auto aan rennen.

Zondagmiddag, 4 mrt een regenachtige middag in St Lucia

Tja, time is passing, maar er is weer veel gebeurd.  Na 3 dagen rijden we het Krugerpark uit en koersen door naar Swaziland. Hier slapen we een nachtje in het Hlana Nat Park. Er is geen elektriciteit. Wij (Betty en ik /henk) kennen het van vorig jaar. We rijden door het bekende suikerriet en natuurgebied en de jongeman aan de poort herkent me nog van vorig jaar. Dit is niet wederzijds, in onze ogen lijken ze allemaal op elkaar.  Onderweg hebben we veel wind en soms een buitje. Volgens de radio is er een cycloon onderweg naar de plek waar wij zitten. We krijgen van de beheerder van het NP een plek voor de tenten aangeboden. Het is onder een zeer grote overkapping waar vele leren bankstellen en stoelen staan. We schuiven het e.e.a, opzij en zetten de tenten op de vlakke betonvloer op. De hedendaagse koepeltenten van de kinderen hebben geen haringen nodig om op te kunnen zetten, maar onze 35 jaar oude tent is nog een klassiek model en de touwtjes bevestigen we aan het houtwerk van de leren banken die de tent aan beide kanten stevigheid moet bieden.

We eten in de grote open keuken die ook deze camping rijk is. Maar voor het eten maken we zonder Joost een tochtje door het park. Het is een slechte zandweg met veel gaten erin en erg smal met aan beide kanten de zogenaamde tandenstokerbosjes. Snel stuiten we op een grote neushoorn, nummer 4 van de big five. Om deze beter te kunnen fotograferen draai ik (Henk) de auto wat. We zien er nog 4 op het pad staan. Een aantal komen eerst langzaam maar dan in draf op ons aflopen. Gelukkig zijn we vlakbij een driesprong en scheur ik zo snel als ik kan achteruit naar dit punt en vervolgens de kolossen af te schudden door vooruit naar links te draaien terwijl zij van rechts komen. Van Carlijn krijg ik beheerst doch gestrest instructies dat ik me op het rijden moet concentreren en dat zij op de rhino’s let. Alsof dat helpt!! Iedereen zit met een hartslag van boven de 200 als de beesten ons blijven achtervolgen, maar in de spiegel zie ik dat ze het opgeven. We rijden direct naar de camping terug om ieder voor zich het verhaal bij Joost te kunnen spuien. Deze zit aan een whisky op een bankje bij de poel waar wat nijlpaarden in rond dobberen en bewegingsloos een krokodil aan de oever ligt  Ook bij hem is er net een neushoorn komen aanwandelen, maar door het enthousiasme waarmee Luna aan komt rennen kiest deze eieren voor zijn geld en strompelt weg.

Die nacht slaapt iedereen als een roos en liggen we rond 20.00 uur in bed. De verwachtte storm blijft gelukkig uit, maar er is wel veel regen gevallen. Menigeen droomt dat de plas water overstroomt tot het rondeel waar wij slapen en dat de krokodillen en nijlpaarden tot de voordeur zwemmen.  Iedereen houdt dan ook angstvallig de rits van de tent gesloten.

Luna schrijft haar ervaringen over Afrika tot nu toe:

Ik vond de neushorens het engst omdat ze achter ons aan kwamen(het verhaal:).

We gingen een tochtje maken, maar toen zagen we neushorens (4) we dachten ah wat een schattige diertjes zijn dat (nou niet dus). Eerst waren ze wel leuk maar toen gingen ze bij elkaar staan (alsof ze aan het overleggen waren) toen kwam er eentje op ons af, we waren  wel bang maar die ging gelukkig de bosjes in. Wij waren vet blij maar ton zagen we dat de andere (3) op ons af kwamen wij vet rijden maar ze bleven achter ons aan komen uiteindelijk hadden we ze afgeschut. Maar toen waren we wat veder gereden en toen zagen we dat er nog 2 neushorens een moeder met een jong. Wij zaten te wachten tot ze weg gingen maar dat had geen zin wand ze ging niet weg maar toen kwam er een aap aan en die rende op die neushorens af en ze gingen weg (LEVEN  DE  APEN). Dus konden we erlangs en gingen we naar de camping.

Dat vond ik het spannendste tot nu toe!!!!                                                                                                                                                Dikke groet Luna   

De ochtend waarbij de harten zich in de kelen bevonden, by Obbe.

 Zondagochtend  ging het mannelijke gedeelte van het reisgezelschap weer op pad. Joost was de dag ervoor zo jaloers van de avonturen die Luna hierboven heeft beschreven dat hij desnoods in zijn eentje nog op pad zou gaan. Gelukkig voor hem waren er nog twee suïcidale metgezellen die hem gezelschap wilden houden. Met Joost beleef je altijd avonturen ook als er helemaal geen avontuur heeft plaatsgevonden, een Van Kessel trekje zo heb ik ervaren.

De drie mannen gingen dus op pad in de vroege morgen op zoek naar rhino’s. De nacht ervoor heeft het zoveel geregend dat het pad door de Bush al een uitdaging op zich was. Overal bevonden zich kuilen in de weg met plassen water. Wij zijn dan wel in het bezit van een prachtige wagen maar het ontbreekt aan een viertal aangedreven banden. Het eerst halfuur waarbij we de vorige dag alweer thuis waren vlogen voorbij zonder rhino’s, ons doel.

De weg werd steeds slechter en Joost reed als een ervaren rally coureur door de Bush met Henk als coach vanaf de achterbank, wat later de meest veilige plek bleek te zijn. ‘’gassen Joost, rechts blijven rijden Joost, we moeten hier niet vast komen te zitten’’ waren enkele goed bedoelde adviezen van Henk. Joost bleef zijn weg volgen totdat we een hindernis tegenkwamen waarbij we allen dachten: dit gaat onze trouwe achterwiel aangedreven auto niet redden. Er zat niks anders op dan te keren en terug te gaan. Na een paar honderd meter kwamen we ouderwets een olifant tegen met haar kalf. Hier kwamen we niet voor maar het blijft een prachtig gezicht. Met de ervaring van eerdere aanvaringen met olifanten weten wij dat we op afstand moet blijven, ze staan op het pad dus wij gaan maar weer achteruit op dit smalle paadje. We zitten officieel vast tussen de omstandigheden van de weg, de twee olifanten en de dames thuis die zich mogelijk al ongerust maken. Gelukkig vervolgen de olifanten hun weg in de Bush waardoor het pad weer vrij is voor ons mannen. Joost kan weer gas geven en het moment waarbij hij de versnelling in zijn twee zet staat daar plotseling wéér een olifant, een grote wel te verstaan. Hij staat op het pad naar ons te loeren en wij kunnen wederom alleen achteruit om de gewenste afstand te kunnen bewaren. De olifant besluit om zijn krachten te laten zien door een stevige boom eens even lekker te schudden, meneer had een beetje kriebel aan zijn slurf. Chasing the rhino’s wordt een omgekeerd scenario waarbij wij het wild zijn wat wordt opgejaagd door een olifant. We gaan weer achteruit en na een aantal meters om de hoek zitten we vast, we kunnen geen kant meer op. De olifant besluit op het pad richting ons te lopen. De spanning in de auto begint op te lopen. De ramen gaan één voor één dicht, ik besluit mijn stoel nog wat naar achter te zetten en ook Henk besluit naar de andere kant van de achterbank te verhuizen. We zitten er klaar voor. De olifant nadert op een aantal meters van onze Toyota en de ramen beginnen te beslaan. Henk blijft filmen en mijn voornemen om van alles foto’s te maken laat ik vieren, ik heb het te druk met mijzelf en deze olifant die recht voor de auto staat. We zijn ons er achteraf van bewust dat wij volledig zijn overgeleverd aan de olifant zijn wil. Wel is het weer  anders dan alles onder controle hebben en alles in eigen regie hebben zoals in Holland. De olifant draait een stukje richting de Bush neemt drie stappen en lijkt weg te gaan. Dan doet hij nog een zeer dreigende bewegingen met zijn hoofd (een soort niezen) waardoor onze hartslag nog harder gaat dan ooit te voren. De spanning loopt op tot een ongekende climax. En dit alles terwijl Henk vanaf de achterbank filmt, fantastische beelden!

Het geluk is met ons, de olifant besluit dat wij gezonde Hollandse kerels zijn en niet om ons omver te duwen waarbij de horens van de olifant door de deuren zullen gaan. Er is nog even dreiging van één van de andere olifanten  maar wij kunnen onze weg gelukkig vervolgen, met een onvergetelijk avontuur rijker (met beeld). Onderweg naar de camping komen wij nog een zwartje tegen die nietsvermoedend rhino’s aan het tellen is. Het kan ons niet meer schelen, wij schreeuwen onze adrenaline eruit en de Van Kessels kunnen bij terugkomst hun verhaal, zonder het aan te dikken, bij de rest van de familie doen. Gelukkig voor de mannelijke Van Kessel kan dit avontuur worden geverifieerd bij de zo betrouwbare heer Bangma.

En net als vorige week zondag zijn we in hetzelfde restaurant (maar nu compleet) uit eten geweest. Er werden weer grote stukken vlees naar binnen gewerkt en we hadden weer even veel lol met de serveerster.  De oudste en jongste gingen daarna slapen, terwijl de middelste generatie nog verder ging stappen in dit plaatsje, wat te vergelijken is met Bergen aan Zee in de winter. 

Mijn matras van de slaapzaal is er een zoals ik die ken van de tijd dat ik door Azië zwierf. Zo zacht als poppestront en slecht voor de rug. Als stil protest zet ik deze tegen de wand van het algemene huiskamer vertrek en lig ons eigen matrasje op de houten plank van het bed.  Luna valt al snel als een blok in slaap en we hebben het daardoor als oppas Opa en Oma makkelijk. Rond 24.00 uur worden we allebei wakker en drinken een frisje uit één van de koelkasten die dit oord rijk is. We hebben de bovenste 2 delen als “ons eigendom” gebombardeerd. Drie jonge Duitse knullen wensen ons in het Engels welterusten. De Canadees uit Montreal ligt al in bed. Hij heeft een jaartje vrij genomen om door de wereld te zwerven en heeft de eerste maand erop zitten. Naast diverse Afrikaanse landen heeft hij ook Nepal op zijn lijstje staan. Ik betrap me op een lichte jaloezie.

Morgen wil Carlijn eerst een wasje draaien. Het is leuk om de grote verschillen tussen Joost en Carlijn te zien. Carlijn is heel ordelijk en georganiseerd. Daarnaast houdt ze er ook een bepaalde hygiëne op na en duld bijvoorbeeld niet dat iemand haar handdoek leent “want dat vind ik gewoon vies”. Hierin is ze zeer assertief. Joost is veel makkelijker, maar ook gemakzuchtig. Je pakt wat je nodig heb en het maakt hem niet uit van wie het is. Tenzij hij weet dat het van ze zus is, want dan kan de volle lading krijgen. Hij kan haar dan ook erg plagen met deze akkefietjes.  Beiden hebben een grote dosis humor en we lachen dan heel wat af. Obbe en Monique houden zich staande tussen de Van Kessels. Gelukkig heeft Obbe de laatste week wat steun van Monique nu zij er ook is. Vooral ze schoonmoeder kan nogal eens confronterend zijn wat Obbe goed kan pareren. En Luna begint echt te pubberen. Ze zoekt soms de strijd met haar moeder en ik probeer haar wat te steunen door een bondje met haar te vormen. Ze kan dan erg lachen en giebelen om mijn rare fratsen. En zo mogen we nog enkele dagen met elkaar optrekken. We gaan niet helemaal mee naar Joburg, maar nemen eerder afscheid van elkaar, omdat we via een andere route naar neef Herman gaan in Jacopsdal. We zullen ze missen maar na een weekje zijn ook wij weer in Nederland.

De handdoek van Carlijn die Joost stiekem gebruikt als ze even niet kijkt,

We hebben 2 kinderen en totaal verschillend, en wat Carlijn vooral heeft is een afkeer van gebruik van elkaars handdoek. Joost kan dan behoorlijk plagend zijn. Daarbij komt dat hij een schimmelvoet heeft en daar 2 soorten voor gebruikt, zalf en poeder. Dit verloop van zijn schimmel herstel wordt iedere dag breed uitgemeten.

Donderdag 23 febr

Toen ik (Betty) half 6 wakker werd, stond Obbe mij al op te wachten, of er ook anti diarree pillen waren, Tuurlijk heb ik die bij me en daar mocht Obbe me best midden in de nacht voor wekken, maar je schoonmama zomaar wakker maken, moet hij nog leren, Deze dag gaan we richting J-burg 400 km rijden om een leuke ontvangst camping voor Monique en Luna te regelen. Vanwege de dia’s gaan Obbe en Carlijn wat later weg en rijden zij met de tom-tom Wij hebben Witbank op de kaart gezet als campingplaats, het is een ontzettend lange weg met potholes , Joost en Henk rijden omstebeurt en lekker koppikoffi in Frankfort met taart erbij genuttigd, 100 km voor Witbank blijken Obbe en Carlijn al een tijdje achter ons te rijden.

Carlijn rijdt alles alleen en die scheurt aardig hard, Joost ziet onderweg een steenkoolgraver, wel zo’n groot apparaat (catterpiller) dat hij moet hier even op klimmen, de sleutels zitten erin, maar van Henk mag er niet gestart worden, De eerste camping is een grote desillusie, wel aan het meer maar geen picknicktafel en godverlaten met alleen zwarte mensen en alles gestolen, vernield, heel slecht wegdek en echt vergane glorie, het zwembad is smerig en over een paar dagen komen de chemicaliën weer aan, het is ook erg goedkoop, maar dit willen we echt niet, De Kids gaan verderop kijken terwijl Henk en ik de andere kant v/h terrein gaan verkennen, nog een zwembad en nog meer vergane glorie waar veel zwarten heerlijk vertoeven, maar het afval ook zo laten liggen. De Afrikaanse-telefoons komen weer eens goed van pas, er is een andere camping gevonden 10 km verderop, Carlijn praat ons binnen en inderdaad is deze camping een plaatje, aan het water en komend weekend vindt er een muziek festival plaats, dus we hebben mazzel met een grote gezinsplek met tafel en stoelen, keuken en familie badkamer , wel wat duurder (40 euries voor dit alles) Nadat de tenten staan en wij heerlijk gezwommen hebben, (er zijn hier wel 3 zwembaden!! ) gaan Carlijn en Obbe al vroeg slapen, wij kijken nog even bij de bar bij het zwembad en ontmoeten gezellige (ook door de drank) blanke Zuid-Afrikanen, Het wordt een erg luidruchtige avond en spreken af de vlg dag te gaan waterskiën. Joost neemt nog een 007, dat is een dubbele wodka met redbull.

Vrijdag, 24 febr weer eens ouderwets waterskiën.

Het uitzicht is deels mooi en bijzonder. Afhankelijk hoe je je hoofd draai, want een deel van de horizon wordt vervuild door 6 mega grote betonnen (taptoelopende) torens van een kolencentrale. Het heeft veel van Borsele weg. 

Na het ontbijt zijn we downtown gereden. Hier alleen zwarte mensen. Het blijft een bijzondere ervaring. Iedereen kijkt je aan vooral als je in een CD shop boerenmuziek vraagt.  Na lang zoeken en veel vragen vinden we eindelijk de plek waar we de gasfles kunnen vinden. We doen boodschappen bij de vertrouwde Pick and Pay. Kopen voor de lunch rijst met een prutje.  Daarna waterskiën wat iedereen nog goed onder de knieën heeft. Obbe doet het voor het eerst maar goed luisterend naar de oeverloze instructies van de v Kessels doet hij het direct goed. Hup uit het water en over de hekgolven. Een luid applaus valt hem deel. Ik hou, zoals gebruikelijk, me haar droog.

En langzaam stroomt de camping voller en voller. Alle plekken zijn gereserveerd voor de muziekgangers van dit weekend.  Ons camp ziet er gezellig en professioneel uit. Tussen de 4 bomen die onze grens markeren hangt een zeil van 3 bij 5 meter wat voor de broodnodige schaduw zorgt. We lezen, hangen en praten wat totdat we weeeeeeer gaan eten.

Om 18.00 uur begint de live muziek. Het podium staat vol met grote boxen. De wind staat ongunstig richting onze tenten, maar hopen dat hij gaat draaien. De gemiddelde leeftijd ligt rond de 40 jaar. Auto’s met caravans, bush klapwagens of speedboten. En, we zijn allemaal wit…..neen, er is geen apartheid meer!

Morgenochtend gaan Joost en ik Monique en Luna van het vliegveld afhalen, wat hier ruim een uurtje rijden vandaan is. Daar pikken we ook de bagagewagen (aanhangertje) op. Dan kunnen in de Toyota Avanza alle 3 de banken worden gebruikt en met de Hyundai Accent hebben we ruimte genoeg voor de 7 personen. Om 12.30 kwamen de lui van het vliegveld met een heerlijk ruim aanhangwagentje aan, Luna en Monique hadden een redelijke reis gehad, heerlijk kaas, 3 potten pindakaas en drop meegenomen. Eerst lekker koffie gedronken en veel bijgepraat over opa en oma, broer van Marco overleden en onze Friso v/h koningshuis, die waarschijnlijk niet meer wakker wordt na een ski ongeluk(lawine) De camping laten zien en meteen het zwembad in met muziek op de voorgrond(soort Jantje Smit die boeremuziek maakt.)  

Zaterdag, 18 febr. Eindelijk regen.

De keuze om alleen de binnentent op te zetten bleek niet de juiste. In de avond moesten we uit onze slaap ontwaken om de buitentent erover te trekken. Het koelde wel wat af. Joost kon niet slapen van de muziek uit het pand van de bar/disco naast de back-packers lodge. Hij trok z’n broek aan om samen met 50 rugbyspelers deels de nacht door te vieren. 

Hij bedankte dan ook voor het ontbijt en gevieren gingen we het NP (Nat. Park) in. Weldra kwamen we bij een poel waar een grote groep nijlpaarden in lagen te grommen en luieren. Het park heeft een behoorlijke update gekregen vergeleken met vorig jaar. Mooie toiletgebouwen, parkeerplaatsen, uitkijkposten etc. De vegetatie is onbeschrijflijk mooi. Grote spinnen zoeken met mega spinnenwebben, waarbij de hoofdkabels een gele kleur hebben en zo dik voelen als vislijnen en niet te breken zijn. Heel bijzonder. Daarnaast het gebruikelijke wild, maar voor ons geen nieuwe ervaring.

Rond de lunch weer terug en samen met Joost, die in ons tentje lag uit te slapen, deze genuttigd. Zijn tent lekt nogal op de rits en hij voelde zich een hippo in een modderpoel, maar hij overdrijft graag. Daarna hebben de kids de was gedaan. Ging een ieder effe op internet. Heb ik de nieuwe stoel kunnen ruilen bij een shop die deze ook verkocht. Hij was nl wat gaan scheuren. Een ieder heeft wat aanzichtkaarten geschreven en er zijn dingen gekocht voor het diner wat we deze keer weer eens zelf maken. Gisteren kochten we 4 mega pizza’s, waarvan we er twee mee naar huis namen, omdat we het niet op kregen.  De temperatuur is aangenaam door de zware bewolking en een incidenteel regenbuitje. Kortom goed weer om allerlei dingen te doen waar je geen puf voor hebt als het zo warm is……..

Zondag, 19 febr,  een relaxte zondag na een life ontmoeting met een aantal nijlpaarden.

Gisteravond, in het donker, een rondje door de bossen, parken en andere grasplekken gereden, waar mogelijk nijlpaarden aan het grazen waren. Ineens liepen er 2 in de berm en werden ze vol uitgelicht door de koplampen van de auto. Wat een spektakel. Terug rijdend naar de camping zagen we ineens een heel groot nijlpaard bij iemand in de voortuin lopen. Dit was nog imposanter, op nog geen 3 meter afstand.

Op deze overwegend regenachtige zondag veel gerelaxed en bijgekomen van de te grote hoeveelheid alcohol die we gisteravond hadden gezopen. We zorgden zelf voor de warme prak. Later op de avond kwamen we het Nederlandse echtpaar Kars en Renate uit Utrecht tegen. Verhalen over en weer uitgewisseld  vooral veel gelachen.  Ze waren hier op huwelijksreis, maar waren wel bereisd. Ergens geluncht en een nieuwe tent voor Joost gekocht, want de wigwam was wel erg lek met deze regen. Carlijn en Obbe hebben wat shirtjes gekocht.  Alle shirtjes van Obbe waren naveltruitjes geworden omdat deze bij de laundrymat in de droogtrommel kwamen en wat waren gekrompen. Het Utrechtse stel trokken door naar Liliana hotspring wat ik ze heb aangeraden. Maar een ander stel heeft zich al weer aangemeld. We hebben geen alcohol meer en dat is maar goed ook. En, nog belangrijker is dat je dit op zondag ook niet kan kopen. Bij de Spar zit een groot stalen hekwerk om de wijn  heen. Het doet me denken aan Marokko, waar we jaren terug tijdens de Ramadan waren. Ook toen was alcohol not-done, en dus nergens te krijgen.

Meer vanuit verveling gingen we ergens proeflunchen, om te kijken waar we in de avond uit eten gaan, en we hadden veel schik met de zwarte serveersters en de muntentruc.  Sommigen worden er helemaal onpasselijk van en snappen er echt niets van.

In de middag de beachwalk langs de River en we zagen veel nijlpaarden in het water liggen met hun jongen. De vissers probeerden ons voor de gek te houden met een zambesie haai.

Een klein schildpadje werd door Joost in zijn mond gefotografeerd. Veel zwarte mensen die hier hun kossie bij elkaar vissen, allemaal kijken ze erg vrolijk uit hun ogen en zijn nieuwsgierig waar we vandaan komen.

Sávonds heerlijk gegeten, vooral Obbe had een stuk vlees van 1200 gram, en at ook nog de bordjes leeg van Henk en Carlijn.

Maandag 20 febr 2012

De eerste schrik toen we 7 uur vertrokken was dat de tomtom gejat bleek, ohnee toch niet.

Deze lag al in de grote auto die door Carlijn bestuurd zou worden. De grote handdoek van Carlijn bleek wel gejat.

Een prachtige route naar Stanger, een echte zwarte stad, waar we voor een molton keken, want Carlijn heeft genoeg van dat zweterige luchtbed, helaas is alles hier polyester en geen 100% katoen, dus niet geslaagd.

Toen weer verder naar Liliana hotspring, waar we nu voldaan na badderen en douche liggen uit te puffen, Betty ging even uit haar dak tegen Henk, wel het bier koud opbergen, maar de kip in de hete auto laten. Het is weer duidelijk, en de lucht is weer blauw na een erge onweersbui. Toen we in de middag een wandeling in de omgeving gingen maken kwamen we 2 schattige jochies tegen van 3 en 6 jaar, heel tenger en die gingen in een winkel verderop een kaars en doosje lucifer halen voor mama. Toen zij terug kwamen van de boodschap was de rivier over de weg zo snel stromend geworden dat zij bleven wachten tot er hulp kwam, en dat was Carlijn. Voor ons onbegrijpelijk dat een moeder zulke jonge kinderen op pad stuurt nadat het zo hard geregend heeft. De lucifer had wel nat kunnen worden.

  Sávonds heel luxe gegeten op terras voor de keuken, kip tandoori.

De nachtdienst kwam zich nog even voorstellen, Henk en ik doken in de lodge en Joost in zijn nieuwe tent op onze matrassen, ach je wilt je kinderen blijven verzorgen, terwijl dat echt niet meer nodig blijkt.

Dinsdag  21 febr

Bij het afrekenen had de mevrouw een warrig verhaal over dat zij geen reçuutje kon geven

Iets wat wij niet nodig hebben en over 2 weken komen we met 7 man terug en hebben het ook dan niet nodig, dit was voor haar en de andere dames aangenaam nieuws, kunnen zij het vermoedelijk onder elkaar verdelen. De tocht terug was weer onbeschrijfelijk mooi, zie de foto’s.

Tegen 13.00 uur kwamen we in Golden Gate Highlands National Park aan, helaas was de plek die wij wilden hebben bezet. Maar de grote tafel konden we pakken van een stel Z-Afrikanen en dat is zo lekker als je op een camping een grote tafel tot je beschikking hebt.

Dit National park is gesticht vanwege het bijzonder mooie landschap en niet zozeer vanwege de wilde dieren, hoewel er elandantilopen, zebra’s, bergrietbokken en zwarte gnoes zijn. Hier gaat het om de grenzeloze ruimte, de geërodeerde zandstenen rotsen , die begroeid zijn met gras en horen bij de uitlopers van het drakensgebergte, Je kunt er allerlei wandelingen doen en zodra de tenten staan en de regen begint gaan wij de kloofloop doen, paraplu mee en de wandelschoenen aan, behalve Henk gaat op slippers. Prachtige overhangende kloof met echo.

Later gaat Carlijn info halen over afzeilen, helaas het seizoen is voorbij, maar er is een zwempoel onder een waterval vlakbij en daar gaan we met de auto heen (al echte blanke Zuid-Afrikanen) Steenkoud water en alle drie de kinderen duiken erin, het was mij te koud.

Voor het avondeten hadden dit keer Carlijn en Obbe zich aangeboden, zij hadden een heerlijke pasta-penne met gehaktprutje en salade gemaakt. In de avond met een Zuid-Afrikaans wijntje goeie gesprekken gehad, tja we worden ouder en ouder….

Woensdag 22 febr

We sliepen dit keer uit tot 6 uur en maakten voor de koffie een tocht door de omgeving.

De kids zijn nu naar Clarens (leuk plaatsje 20 km verderop) en wij zijn even lekker op onszelf.  Henk doet nog een dutje.  Het is een strak blauwe hemel en een prima temperatuur doordat dit op 2000 meter hoogte ligt. De kids kwamen na de lunch die ze in het dorpje Clarens hadden genuttigd.  Joost en Obbe gaan eind van de middag een uurtje met een quad scheuren.  In de middag gingen we gevijven naar de natural swimmingpool. Een klein meertje waar die wordt gevoed door een waterval. Heerlijk water en maximaal privacy, waardoor het al snel een naturisten gebied werd.

Terwijl de echte mannen gingen quad rijden zijn wij daar gaan terrassen en op internet. We twijfelen of we nog een dagje blijven of morgen verder gaan.

Dinsdag, 14 febr. “camp in the wild”.

Rond 7.30 uur reden we van de boeren camping naar Ermelo. Daar zijn we eerst naar Trappers (een bekende ZA outdoor shop) gegaan. We konden ons vergapen aan allerlei wapentuig wat bij ons streng verboden is. Carlijn kocht een leren hoed om er nog sexier uit te zien, terwijl Henk voor de bekende Falke L-R sokken ging. Joost kocht wat visgerei om een dikke vis uit het meer te halen t.z.t. Daarna naar de tourist office, die ons adviseerde om via Breyten  naar Lake Chrissie  Swaziland te gaan, want daar stond een oude stoomlocomotief in het dorp.   Om Joost te plezieren zijn we uiteraard hier heen gegaan. Als een echte HC zat hij snel in én op de locomotief die geschilderd was in de ZA vlag kleuren.

Bij Lake Chrissie wilden we naar het meer wandelen. Door het hoge gras is dat helaas niet gelukt. Wel hebben we een heerlijke wandeling gemaakt, want alleen in de auto zitten is ook niet alles.  Ter plekke braaivlees en wat drank gekocht. Het was opvallend dat in dit kleine dorpje alle drank achter getralied hekwerk stond. Het leek erop alsof het goudstaven waren.

Bij de grens Z.A. naar Swaziland nog even snel wat kaarten op de bus gedaan.  Ik mocht weer een ingewikkeld formulier invullen omdat ik bevestigend de vraag beantwoordde of ik een laptop mee had. Maar na enige tijd waren alle grensformaliteiten (stempeltjes, road tax etc) afgerond en reden we via de brede slingerende autobaan door de bergen naar de hoofdstad Mbabane. (100 KM)

We zochten direct de camping op in Milwane Wildlife Sanctuary. We betaalden gezamenlijk 20 euro entree fee om dit national park in te mogen. Zagen allerlei wild, de camping is rustig en heeft elektriciteit, maar geen gras. Tussen de picknick tafels zoekt iedere tent een plekje op de rode aarde. Haringen worden er met geweld middels professionele rubberen hamers ingeslagen en we genieten van het mooie uitzicht in een vallei met op de achtergrond bergen.  Er zijn volop bomen, dus gelukkig veel schaduw op de drukkend warme dag.

Terwijl de kinderen voor het eten zorgen maken Betty en ik nog een rondje door het park. De ranger wijst ons een plek waar  verschillende krokodillen aan land voor hun gegraven nest met eieren leggen. Ze houden hier 50 dagen de wacht totdat de eieren uit komen.  We benaderen ze tot 5 meter wat echt indrukwekkend is. Volgens de ranger is dit veilig genoeg al kunnen ze wel hard lopen. “maar mensen ook als het nodig is” relativeert de ranger nuchter.

In de hippo poel zien we vele nijlpaarden, maar het blijft beperkt tot de oortjes en ogen. Als het donker is komen ze aan land om te grazen. Een enkele toerist zie ik door het wildpark lopen. Dit verbaasd me, temeer daar ze zeggen dat er ook neushoorns en luipaarden in zitten.

Keurig op tijd komen we terug op de camping om de heerlijke maaltijd helpen op te eten.  Betty is blij dat de Griekse yoghurt opgaat.  Na  het eten maken we een wandeling door de donkere nacht. Een ieder is gewapend met een hoofdlampje, maar komen geen beesten meer tegen. We hebben alleen de binnentent opgezet en hopen dat het droog blijft. Carlijn en Obbe durven niet de gok te wagen. Joost heeft geen keus met de “one roof wigwamtent”.  De ventilator geeft een heerlijk koel briesje door de tent en we vallen als een blok in slaap. Maar eerst bellen we nog even zus Anita, die vandaag jarig is. We krijgen geen gehoor. Ik bel me ouders en hoor dat Anita daar is. Van mijn vader hoor ik dat moe plotseling kwakkelt met haar gezondheid. Ze loopt ineens moeilijk en is een paar keer gevallen. De huisarts kijkt wat een passende maatregel kan zijn.

Voor ontbijt (thee, koffie, geroosterde broodjes, jam, chocopasta, pindakaas, hagelslag, appeltje banaan) was er deze keer ook pannenkoeken met of zonder kaas. Van beide komen we om dus eten maar. Daarna wandelend naar de krokodillen. Onderweg naast de prachtige flora en fauna, groepen kleine apen, zebra’s en andere hoefdieren.  En prachtige grote vogels die gebroederlijk in één boom zitten. En natuurlijk prachtig fel gekleurde (oranje, gele) vogeltjes, Maar de grote krokodil was wel de kers op de taart. Vooral toen hij zich langzaam omhoog drukte en een paar langzame stappen in onze richting maakte. Zelden heb ik de familie doorzon zo snel weg zien rennen……. Het leuke is dat we zo naar z’n beest toe kunnen lopen, maar nog leuker is dat hij ook zo naar onze tent kan wandelen. Er is hier nl geen hek of iets dergelijks om de camping. Er lopen dan ook vele dieren, springbokken, andere antiloopachtige,wratten zwijnen met grote slagtanden  tussen onze tenten door.  Via bordjes wordt je verzocht ze niet te voeren, maar we hebben zoveel kaaskorstjes……..het smaakt heerlijk en sommige eten zelfs uit je hand.

Na enkele uurtjes wandelen weer terug bij de camping. We schrijven in voor het Valentine buffet wat hier vanavond wordt geserveerd. Drinken en heerlijk kopje koffie of wat anders. De kids gaan naar de bewoonde wereld om de nodige boodschappen te doen. Ze hebben er echt zin in want soms kan al die natuur ook teveel worden. Dat ze hiervoor 10 km over een hobbelend zandpad moeten kruipen nemen ze op de koop toe. “ik rij…neen ik….”….”ik zit achterin” hoor ik Obbe roepen. Hij kent de van Kessels inmiddels goed genoeg.

Vandaag is het minder drukkend dan gisteren. Hier een daar een wolkje op de overwegend blauwe lucht. Het wordt een dagje lezen aan de rand van het mooie zwembad wat uitkijkt over de geweldige natuur die dit park rijk is. We voelen ons rijk en zijn het eigenlijk ook een beetje!!

Donderdag, 16 febr kamperen in de bush.

Het zou rond 8.00 uur geweest zijn dat we in de auto zaten op weg naar de volgende bestemming. Eerder lees ik een geruststellend SMSje van me zus over me moeders gezondheid, het gaat beter met haar.  Met een heerlijke temperatuur reden we richting Manzine (een grotere stad in Swaziland). Van daar afgezakt naar het zuiden richting de ZA grens. Slingerend over een prachtige weg door een prachtig berglandschap. Onderweg als bermtoeristen een koffie break. Joost werd aangehouden door de politie want via de laser gun hadden ze 102 km geklokt terwijl je er  80 km mocht. We hadden leuk contact met de nog jonge agenten. Joost mocht 6 euro betalen en de politieauto diende als kantoor. Hij mocht achter het stuur zitten, terwijl de agent de bon schreef. Joost vroeg waar de sirene en de zwaailichtbediening zat. Niet snel daarna zagen we blauw flitsende lampen. De andere agent vond dit niet leuk en maakte Joost duidelijk dat het zijn plek in de auto was, dus naar buiten en wachten in de zon totdat de bon geschreven was. Ze bleven even vriendelijk en geïnteresseerd naar ons toe. Eerder had Joost in een ander dorpje gevraagd of hij samen met een aantal politieagenten op de foto mocht. Dit moest eerst aan hun baas gevraagd worden. Gezamenlijk liepen ze naar het bureau en even later was alles gelukt.

Het laatste stukje naar de grens ging over een gravel road. Bij een piepkleine grensovergang bij het dorpje Onverwachts werden we keurig geholpen bij de grens met de nodige stempeltjes. Het was helemaal druk. Ineens 5 mensen die tegelijk de grens over moesten. De muntentruc deed het weer erg goed. Toen ik mannen vertelde dat ik verder moest omdat ik verderop een zwembad ging toveren, vroegen ze dat hier te doen. Daar kon ik natuurlijk niet in mee gaan. De rit naar Ithala National Park wat voor sommigen toch verder dan gedacht. In het kleine plaatsje voor het park deden we bij de Spar nog de nodige boodschappen. Henk haalde de laatste 700 rand uit een ATM pin apparaat. Gelukkig kon Joost uit een andere machine nog wat meer halen.

Vanaf de gate naar de receptie van het park was een 10 km rijden door het park. Vele beesten onderweg gezien. Bij de receptie veel luxe rondeels voor gasten, een mooi restaurant en andere luxe. (ontvangst met glaasje self service Port of ijskoud water.) Maar deze luxe gingen we verlaten, want onze bestemming is de bush camp Doornkraal. Na een uur over zandpad rijden door dit grote park, met hoge bergen kwamen op ons camp aan.  Diverse met riet overdekte veranda’s, waarin o.a. keukentje, toilet en douche.  We gingen ons settelen door de keuken in te richten en ieder voor zich een plekje te zoeken voor de tent. Er was weinig gras en schaduw tegelijk op één plek, dus wie het eerst was had de plek. Betty en ik besloten om alleen het muskietengaas op te hangen en daar onder te slapen.  De kids zetten hun tentjes zowat op ons onderkomen. Ik vermoed dat ze toch wat bang waren. Kamperen in de bush op een plek wat niet is afgehekt en waar olifanten, giraffen, en vele hoefdieren en apen rondlopen. Van de big 5 ontbreekt alleen de leeuw, vandaar dat er geen hekwerk om de camping staat.

De camping is naast een riviertje waar niet veel pislauw water doorheen stroomt. Grote rotsblokken, die echt te heet zijn voor blote voeten, liggen eveneens in deze bedding en we zien hier en daar olifantenstront.  Andere toeristen komen eind van de middag ons camp binnen rijden. Die hebben gehoord dat de olifanten bij ons in de buurt zouden moeten zitten en hopen een glimp op te vangen van deze imposante beesten. De omgeving is fabelachtig mooi. We lopen als ervaren naturisten door de rivierbedding en baden wat in het lauwe water wat hier en daar net aan kniehoog is. We zien Joost ineens uit het niets een reuze sprong maken vanuit het water op de rotsen.  Hij zegt dat hij iets voelde bijten aan zijn kont. Anderen bevestigen eveneens deze vreemde sensatie. Een vislijntje met een stukje kaas als aas moest duidelijk bieden. We zien vele kleine visjes met het stukje kaas stoeien. De dames vermoeden dat het dezelfde visjes zijn als bij de Zwaluwhoeve en steken nogmaals hun voeten in het water en deze worden keurig behapt.

We drinken wat in de schaduw aan de tafel die we hier gevonden hebben. Obbe zien we opspringen als hij ineens een flinke donkere slang richting zijn stoel zien kruipen. Betty blijft rustig en kijkt even op en ziet geen felle kleuren, dus niet giftig..  We eten spaghetti met een prutje, maar hebben weinig trek. De lunch was te groots en laat in de middag gegeten. Obbe had ons allen getrakteerd op een heerlijke lunch op een terras met uitzicht op klein wild. Toch proberen we voor het donker het eten te bereiden, want in het donker is het wel lastiger.  Met de hoofdlampjes trekt ieder voor zich wel de nodige insecten, wat de spanning niet doet verlagen.  Desondanks hebben we een zeer gezellige avond. Rond 21.30 uur ligt iedereen in zijn tentje.

Ik word wakker van Carlijn die Betty hoort snurken door haar oorproppen heen en hier verandering in wil brengen. Met een kleine streling in haar gezicht weet ik haar “uit te zetten”. Carlijn is tevreden. Iedereen lijkt wel wat uit te slapen vandaag. D.w.z. dat ze rond 6.00 uur i.p.v. 05.30 uur aan de ontbijttafel aan schuiven. Elke ochtend ontferm ik mij over het ontbijt. Zet thee en koffie en zorg dat alles wat eetbaar is op tafel komt. De één start met yoghurt, de ander met brood en weer een ander kiest een banaan of appel als starter voor de dag. Neen, bij ons is er geen hongersnood.

Daarna gaan we een game drive maken. Een ingewikkeld woord voor “beesten zoeken”. Met Joost achter het stuur heeft de Toyota het soms zwaar te verduren. Vooral op die stukken waar een 4x4 wordt geadviseerd. Ineens ziet Obbe een olifant. De verrekijker bevestigt dit en niet veel later ziet Joost een giraffe met een jonkie.  Dit is duidelijk nog meer stemmingsverhogend. We willen dichterbij komen en als het niet meer verantwoord is om dit per auto te doen wordt er door de bikkels verder gelopen. Ik zoek een plekje in de schaduw bij de auto en observeer hoe een mestkever een mooi balletje weet te maken uit een grote hoop verse olifantenstront. Ineens slaat hij zijn vleugels uit en vertrekt met een heus lawaai. Ik wist niet dat deze kevers konden vliegen!! Na enige tijd komen ze terug. Het werd toch te zwaar en te warm.

We besluiten naar “the main camp” te gaan. Hier is veel luxe en het zwembad.  Het is een uurtje rijden, maar we hebben het er voor over.  Te veel bush en natuur kan ook niet goed zijn!!

Morgen trekken we verder naar de Oostkust van dit prachtige land. We komen dan bij de Indische oceaan, die in tegenstelling van de Atlantische oceaan (westkust) veel warmer water heeft om in te zwemmen. Want we hebben ook geconcludeerd dat een zwembad voor ons te klein is en dat we een zee nodig hebben. We zullen dan een poosje in St Lucia verblijven, een plek waar wij eerder zijn geweest. Maar deze dag genieten we hier nog even. Alhoewel, om me heen zie ik 4 slapende reisgenoten op grote luie witte ligstoelen liggen. Ze zullen wel moe zijn!! Reizen is ook vermoeiend!!!Als wij om 17:30 nog een toertje maken richting olifanten en even uit de auto zijn, komt een blanke man die in het park werkt ons waarschuwen voor wild en zegt dat de kudde olifanten(70 stuks) allang hier weg zijn en vandaag niet meer te spotten zijn, maar dat we in de auto moeten blijven. In het donker weet Joost heerlijke pannenkoeken met bacon, kaas en ui te toveren op het gasstel, en na het eten hout zoeken voor een kampvuur. Dit is echt Joost zijn ding, een giga kampvuur en niemand die zegt dat het gevaarlijk is of niet mag. Het is wel erg heet, en in een ruime kring om het vuur komen de sterke verhalen en zien we veel voorstellingen in het vuur door de drank of toch vermoeid??

Betty schrijft: vrijdag 17 februari 2012

Om 7 uur vertrokken we richting uitgang, dit is een dik uur rijden door een prachtig gebied,

Al snel moeten we vaart minderen voor kuddes zebra’s, wilde beest en impala’s. Tot Carlijn een giraffe ziet staan in de verte(50 punten), terwijl zij de grote auto bestuurt, later komen we een hele kudde giraffen tegen. En nog vele apen. Onderweg nog een patiënt van Henk die de weg versperde met grote stenen, maar vanwege de vakantie rijden we er met een boog omheen. We komen tegen 12 uur in St Lucia aan en gaan meteen naar het backpackers lodge, er is ruimte genoeg en we gaan er eerst lunchen op het terras. Tenten opzetten en 15 uur naar het strand, nadat we eerst nog een korte broek voor Henk hebben uitgezocht. Henk scheurde in één dag uit 2 korte broeken en 1 gaar hemd, dat krijg je als Betty nooit wat weg mag gooien “is nog goed voor de vakantie” Op het strand dezelfde zwarte jongen van vorig jaar weer ontmoet met verse vruchten, hij herkende Henk vanwege de muntentruc.

Het weer is klam en warm, er dreigt onweer.

Dinsdag, 7 febr,  problemen aan de grens

Na het ontbijt wat incl de hotelovernachting was vertrokken weer richting de grens van ZA. Na enkele km kwam Carlijn erachter dat ze haar hoofdkussen was vergeten. En zonder dit bijzondere kussen stort haar leven totaal in.  Onder politiebegeleiding zijn we met zwaailichten en sirenes terug gereden en………………….gelukkig het was er nog.

We passeren de laatste stoffige dorpjes waar al veel drukte op straat is en rijden door de bergen naar de kleine grensovergang waar we de enige zijn. Parkeren de auto om de nodige stempeltjes te halen. Het is de grens van Lesotho. Een jonge dame bladert onrustig door onze paspoorten op zoek naar de stempels van binnenkomst. Ik kan me voorstellen dat ze die bij mij niet vindt tussen de pagina’s volle wirwar van stempel. Maar ook bij Carlijn, wiens paspoort zo rein is als een maagd vindt ze niets. En inderdaad hebben wij geen binnenkomst stempel van Lesotho gekregen (alleen één van Zuid Afrika), maar mochten wel de grens over. De dame begint dreigende taal uit te slaan dat ze de politie gaat bellen en dat we dan naar de gevangenis gaan en wachten op berechting. Ik “kruip” en bied vele malen me excuus aan. “je had het kunnen weten want van vorig jaar heeft u ook stempels…..” En zo ging dat een tijdje door. Ondertussen deed ik een voorzichtige poging om met een gestrekte arm via het luikje onze paspoorten weer in ontvangst te nemen, maar ze trok haar hand terug. Helaas mislukt…….  Uiteindelijk kwam na veel over en weer gepraat de paspoorten weer in mijn handen. Op dat moment had ik de macht en kon het niet laten om toch nog eens in onvervalst Engels haar duidelijk te maken dat het niet mijn schuld is maar die van haar collega’s aan de andere kant van het land. Daar moest ze haar verhaal maar doen.  Als ze dan regels willen hanteren dan moet iedereen daar consequent in zijn en niet een arme toerist bedreigen die denkt dat de regels t.o.v. vorig jaar veranderd zijn. Zelden schiet ik uit me sloof, maar deze keer moest ze het ontgelden. Het deed me denken aan de politieagent in Bali die het ook opliep, nadat hij mij een verkeersboete wilden geven en de autopapieren vroeg. Zonder problemen duwde ik hem een stapel papieren, waar van alles en nog wat tussen zat in zijn handen met de tekst, “zoek het maar uit ik ben klaar met je….” (maar dan in het Engels uiteraard) en stapte de auto uit.

Carlijn schrijft: Een dame die we eerder ontmoetten vond het heel bijzonder dat vader en dochter samen op pad waren. Volgens haar leer je elkaar dan op een andere manier kennen. Ik vond toen dat ik mijn vader nog niet op een andere manier had leren kennen maar hier bij de grensovergang dacht ik daar anders over. Henk ‘seen it all, done it all’ van Kessel heb ik toch wel even leren kennen hier.

Opgelucht rijden we door naar de grenspost van ZA. We zien zeeeeer scherp er op toe dat we een stempeltje krijgen. Ja, we leren snel!!! Door het prachtige berglandschap rijden we in een zonnetje naar het toeristische plaatsje Clarens. We genieten van de prachtige uitzichten maar Carlijn kijkt ook met open mond naar het prachtige stuk asfalt mét wegmarkering en zonder potholes, genieten! In Clarens doen we boodschappen, gaan op internet, schrijven en posten wat kaartjes en slenteren wat door de vele snuisterijen winkeltjes die het plaatsje rijk is. Maar eerst gaan we koffie drinken op het terras van een bakkerij waar we vorig jaar ook waren. Natuurlijk nemen we er wat lekkers bij. De lucht van vers gebakken brood hangt over het terras. Zoals gebruikelijk hebben we snel contact met een local. Iedereen wil natuurlijk weten hoe of dit nu zit……..z’n ouwe vent met z’n jonge meid……. Maar al snel worden we dan altijd overladen met complimenten over dit initiatief.  Maar als alle “to do”dingen zijn gedaan rijden we verder naar het Golden Gate Highlands nat park wat z’n 20 km verder is.

 Op dezelfde plek als vorig jaar zetten we de tent op van de Glen Reeves camping.  Naast het bruggetje wat over het riviertje gaat en de start is van vele wandelingen die de bergen in gaan. We slepen een pick-nick set in z’n geheel onder de rondeel zonder muren (rieten puntdak overkapping) naast de tent. Hier kunnen we veel spullen op kwijt die niet altijd in de auto hoeven staan. En we hebben extra zitplaatsen voor eventuele visite die uit Nederland komt. Maar daar zullen ze het wel te druk hebben met de Elfstedentocht!! We hebben vele stopcontacten tot onze beschikking en kunnen alles laden wat maar nodig is.

Als we helemaal gesetteld zijn gaan we met de auto een paar loopings (game drives) doen door het park. Naast spectaculaire vergezichten door en over dit magnifieke berglandschap zien we weinig wild. We zien wat loopvogels, deze zijn zo groot dat ze niet meer kunnen vliegen en in de verte wat hoefachtige beesten. Neen het helt niet over.

Dit is wel zo met de maaltijd die we sinds tijden weer zelf moeten maken. We hebben gebakken aardappelen, ijsberg sla en T bone steaks, die maar ter nauwer nood op het rode plastic kampeerbord past. Het smaakt uitstekend, onder het eten vertelt Carlijn regelmatig hoe lekker Obbe dit wel niet zou vinden. Zoals het hoort doen we daarna samen de afwas in de afwaskeuken van de camping. Het lijkt er wel een Nederlandse enclave. Een echtpaar uit Zeeland doet hun beklag over de gehuurde Kea camper. Ze hebben regelmatig stroom storingen met hun camper waardoor de koelkast het vaak af laat weten. En dat is lastig als je een koud biertje denkt te pakken……… “Ja, we hebben er toch veel geld voor betaald…………” Ze hebben waarschijnlijk nog niet gezien dat de locals elke dag dronken worden van alleen maar lauwe biertjes……tja. Gelukkig mogen ze vrijdag weer naar huis en kunnen ze de biertjes gewoon buiten zetten.

Terwijl Henk bovenstaand stukje in de auto aan het schrijven is doe ik (Carlijn) nog een tukje in de tent. Henk was om 05:20 wakker maar dat was mij nog iets te vroeg.

Om 07:00 doe ik m’n ogen open en geniet ik van het prachtige uitzicht op de overhangende rotspartijen met verschillende kleuren. Dan schrik ik op omdat er een baviaan met jong voorbij rent. Ik ken de verhalen over apen op de camping die alles jatten wat er te jatten valt dus roep ik “Henk, apen!!”. Henk komt zo snel als een man van 60 dat kan uit de auto en jaagt de aap weg van onze tafel. We controleren meteen of het lekkere brood dat we gister hebben gekocht er nog is. Gelukkig ligt alles er nog. We zijn ondertussen omsingelt door apen die het allemaal op ons eten voorzien hebben. Ik ga even tanden poetsen en als ik terug kom kijkt Henk heel beteuterd, hij had een lekker broodje voor me gesmeerd en toen hij de laptop uit de auto die 2 meter verder staat wilde pakken was de aap hem voor. Triomfantelijk zit de aap 10 meter verder mijn ontbijt op te eten, de schobbejak!

Ik doe nog een poging om een broodje te smeren maar dit keer verlies ik mijn broodje niet uit het oog. Het lukt en mijn broodje is veilig onderweg naar mijn maag.

Het is nu 08:00 uur en we gaan ons klaarmaken voor een wandeling door de bergen. Er zijn diverse wandelingen uitgezet waarvan we er straks één gaan maken.

Zelden heb ik Carlijn zo snel een broodje op zien eten. Van een locale vrouw had ze zojuist gehoord dat bavianen  absoluut niet reageren als een vrouw ze weg jaagt. Wel als een man dit doet en ik had gezegd er geen last van te hebben.

Daarna de mushroom walk gedaan. Een mooie wandeling onder de overhangende rotsen door met een mooi uitzicht o.a. op de camping. De rotspartij is onder rood van kleur, terwijl een tussenlaag beige is en de bovenste laag heeft weer een andere kleur. De Zeeuwen waren ons al voorgegaan, evenals het blanke Zuid Afrikaanse echtpaar, waarvan de man 29 jaar terug uit Eindhoven was vertrokken. Leuk om iemand Zuid Afrikaans te horen praten met een zachte G. Ze wonen in Pretoria en hebben een dikke 4 weel met een typisch Zuid Afrikaanse kampeerwagentje erachter. Je kent het wel, op de buitenkant niet alleen de bekende jerrycans, maar ook de bijl en schop en uiteraard de rijplaten. Hier kan je echt de bush mee in, dus eigenlijk horen ze niet thuis op z’n geciviliseerde camping. Ze verteld ook wel in ander landen rondom dit land te zijn geweest. Zimbabwe vonden zij absoluut niet gevaarlijk en erg mooi. Dit opent perspectief voor volgend jaar.

Onderweg halen we ze in. Krijgen van de Eindhovenaar nog een minicursus cq practicum  geologie. Er blijken hier eieren van dinosaurussen te zijn gevonden. Na enkele uurtjes zijn we weer terug op de camping. Het Zeeuwse echtpaar zijn we kwijt geraakt. Carlijn duikt in het boek van Lex Harding “De reis van mijn leven”. Hierin wordt op een leuke wijze een tocht beschreven die hij samen met zijn 2 zoons maakt. Ze reizen met een landrover in 4 maanden van Egypte naar de Zuid Kaap.  Een toepasselijk boek om mee te nemen leek me.

De temperatuur is aangenaam. In de schaduw zelfs wat fris door het windje. Carlijn heeft dan ook nagenoeg al haar kleren aan, maar dat kan gauw als je weinig mee heb. Ze durft niet in de zon te gaan zitten, omdat ze bang is dat ze verbrand, wat hier snel kan gebeuren. Een aantal dagen geleden is ze zich op een bewolkte ochtend vergeten in te smeren en is ze behoorlijk verbrand. Ze is nu in haar nek en zelfs op haar oorschelpen aan het vervellen.

Helaas verkoopt de camping shop geen batterijen. Wel allerlei souvenirs, zoals kleding, hoeden en natuurlijk frisdrank en vele soorten chocolade. Nu kan ik nog geen wereldradio luisteren. Ik had wel iets van het Elfsteden virus willen opsnuiven.  Volgende plaats maar eens kijken voor de juiste batterijen.

Onze directe camping buren zijn met een piepkleine caravan.  Het echtpaar van middelbare leeftijd heeft net een wandeling over de, het met uitsluitend met gras begroeide, camping gemaakt. Voor het deurtje van de caravan stapt de kleine vrouw op het opstapje voor de deur. Automatisch tilt ze één been op en doet deze naar achteren. Als een soort hoefsmid gaat de man achter haar staan en maakt om beurten de schoenen schoon. Daarna stapt ze naar binnen. Zonder hulp van haar reinigt hij zijn eigen schoenen. Nu is hij bezig het nog kleinere voortentje op te bouwen. Ze zullen wel gezegd hebben, “anders loopt het zo in…….”

Ja, dit soort observaties noem ik altijd “camping gedrag”. Wat moet je anders doen. Gelukkig rijden we morgen verder.

Ook ben ik er achter gekomen dat het getik op de tent wordt veroorzaakt door minuscuul kleine vallende zaadjes uit de grote wilgenboom die over de tent hangt. Het geluid leek op gevangen insecten tussen de binnen en buitentent die en weg naar buiten zochten.  

De wondjes op mijn knieën, die ik heb opgelopen bij het uitglijden tijdens de hash wandelingen genezen gelukkig goed. Alleen één van me kleine teentjes ziet er niet echt fris uit. Er is een fikse ontsteking  ontstaan, roodheid, zwelling, pijn en gestoorde functie zijn tekenen van een ontsteking, zoals ik vroeger op mijn verpleegkundige opleiding heb geleerd. Al heb ik er geen last van tijdens het lopen.  Op de camping rolt de ene na de andere caravan binnen. Vorig jaar waren naast wij slechts één ZA echtpaar met caravan. Nu staan er zeker 10 van die sleurhutten. Het Zeeuwse echtpaar is inmiddels ook weer boven water , dus hoeven we niet de ANWB te bellen.

Na een heerlijke lunch met vis in tomatensaus, brood met zaadjes erop, pindakaas, kaas, hagelslag en een fruitig sapje wordt het tijd om een dutje te doen. Door de wind is het evengoed aangenaam in de tent die volop in de zon staat. Het duurt niet lang of we vallen allebei diep inslaap. Ineens worden we wakker geschrikt door een zeer stevige zwarte vrouw die met een stok staat te zwaaien Ze werkt op de camping en is bezig  om een stel apen te verjagen die via de open staande deuren naar de kofferbak willen om alsnog het restant brood te jatten. Carlijn zegt: “Henk vlug apen, ik heb alleen een onderbroek aan”. En zo komt er ook weer een einde aan een middagdutje. Tja, reizen is zwaar!

Vrijdag 10 febr Heidelberg “lunch in luxe zwembad”.

Op donderdag ochtend reden we in alle vroegte van de camping door het bergachtige landschap richting Ladysmith.  Het is z’n 200 km en gaat deels door Drakensberg. Het was weer overweldigend. Onderweg vele kuddes wild gezien, wat ook bij Carlijn al behoorlijk went. Dat concludeer ik uit het feit dat ze gewoon 130 km/u blijft rijden.  Hier en daar steken we op in te luxe tenten om wat te eten of drinken. Ja, Carlijn weet wel wat lekker is. Voordat ze het toilet bezoekt schiet ze eerst nog effe snel de serveerster aan wat ze voor lekkers bij haar café latte wil. Het resultaat mag er zijn, een muffin met een doorsnede van bijna 20 cm met chocolade. Daarbij krijg je een bakje boter, jam en geraspte kaas. Smullen!

We gaan in Ladysmith eerst naar het toeristen bureau. Ik herken ineens de stad van vorig jaar en het is er net zo warm als toen. We slepen ons voort en willen het liefst snel naar een camping met een zwembad. Tegen beter weten laten we ons informeren bij dit bureau, maar we worden niets wijzer. Een blanke local verteld ons over het caravanpark in de stad zelf met een groot wedstrijd zwembad ernaast wat je dan mag gebruiken. We weten niet hoe snel we moeten rijden. Duiken in het zwembad en mogen voor 7 euro de nacht op de camping doorbrengen. Tweehonderd meter verder is een shopping mall. Kopen bij Pick en Pay de nodige levensmiddelen en bij de liquor store en stel flessen Amahoela (Amarula) een heerlijke likeur wat met ijsklontjes prima is te gebruiken als toetje of wat dan ook. Als grootverbruiker krijgen we er kleine glaasjes en een dienblad bij. Ik drink het liever uit een groot wijnglas…..  We kopen een dik ijsje een eten dit op een terras en bestellen een biertje. Je moet tenslotte goed drinken als het warm is.

Tijdens het eten koken moeten we uitwijken naar het was- en strijkgebouwtje omdat het begint te regenen. De uit beton gegoten strijkplanken staan wel wat in de weg. We eten heerlijk. We laten de campingbazin en haar dochtertje nog effe verbaast zijn door mijn goocheltruc. De reacties blijven leuk om te zien. Carlijn doet nog een nachtelijke (voor ons althans) zwempartij terwijl de bliksemflitsen rondom ons te zien zijn. Al zwemmende zegt Carlijn dat Betty dit nooit goed zou vinden, zwemmen tijdens onweer. Volgens mij zou Betty precies hetzelfde gedaan hebben met deze warmte. Om 20.30 uur vallen we in diepe slaap.

De volgende ochtend zoeken we de volgende ochtend Egerton primary scool. Hier geef ik bij de receptie het DVDtje af die ik vorig jaar heb gefilmd toen Betty en ik op een camping een groep scholieren ontmoeten. Zij nodigden ons uit om mee te gaan zwemmen ergens bij White Mountain in Drakensberg. Hier heb ik video opnames van gemaakt en beloofde deze aan juf Jaen Anderson op te sturen naar de school. En zoals ik al verwachtte is dit pakketje nooit aangekomen, dus vandaar nogmaals langs gebracht. Het is al jaren zeuren met de post in ZA. We wandelen nog even over het grote terrein van deze school. Het maakt een goede indruk, aldus juf Carlijn.

Daarna zoeken we de tolweg naar Harrissmith- Heidelberg, wat niet ver va Joburg ligt.  De weg is zeer goed en met een grote snelheid leggen we de 350 km af. Carlijn komt er achter dat de huurauto makkelijk de 180 km/u haalt en rijdt in een uur een kwart tank leeg. De weg gaat door bergen en soms wat glooiend landschap heen. Hoe meer we de eindstreep halen hoe donkerder het wordt. We besluiten een camping in het Suikerbos Nat Park te nemen wat niet ver van Heidelberg af ligt.  Hier is niets te krijgen en doen nog wat boodschappen voordat we het Nat Park inrijden. De camping is mooi en groot. Bij de gate vertellen we dat we eerst willen kijken of we hier familie uit Nederland kunnen ontvangen. Dit vinden ze goed en we rijden en lopen wat rond op de nagenoeg uitgestorven camping. Opvallend is dat geen een kraan het doet. De toiletten zijn schoon voor Afrikaanse begrippen. We zoeken een plekje voor de tent en kijken of er iets van gras is voor de andere tenten die gaan komen. We zitten vlakbij het toiletgebouw wat als schuilhok kan fungeren als het te hard gaat regenen.

We ontdekken niet alleen een groot zwembad, maar ook een overdekt verwarmd binnen zwembad. Het is alleen jammer dat het binnen vol ligt met stront van bavianen. We lopen naar de manager en vragen waar of het water uit de kranen is. Hij vertelt dat een grote leiding is gesprongen en dat hij niet weet wanneer dit gerepareerd is. “ze zijn er mee bezig”. Carlijn vertelt dat ze wel één dag zonder water kan maar niet veel langer, lachend vertelt hij dat het natuurlijk zo snel mogelijk gemaakt wordt. Als ik dit schrijf zijn we hier al 24 uur en hebben we nog steeds geen water, Carlijn gaat er maar vanuit dat we tot zondag geen water hebben, dan kan het alleen maar meevallen. We vertellen best te willen blijven maar dan niet voor de volle prijs en dat de stront moet worden opgeruimd. Dit beloofd hij plechtig en met de prijs komen we er wel uit.

Later blijkt inderdaad de stront weg te zijn en hebben we heerlijk gebadderd in een badkuip van 15 bij 5 meter en 1,5 meter diep met heerlijk warm water. We moeten hier dus ook in afwassen en de was doen bij gebrek aan ander water.  Dit is voor ons geen bezwaar.  Eind van de middag willen we een ritje door het park maken. De enige looping is 66 km lang en er wordt geadviseerd voor 16.00 uur te vertrekken om voor donker terug te zijn. Helaas is het al 17.50 uur en we besluiten dit morgenochtend te doen. We maken een prutje met rijst en tijdens het koken komen er allemaal vliegende beestjes (we denken motten) tevoorschijn. Overal waar je kijken kan vliegen deze bijzondere dingen. Ze komen al snel op het hoofdlampje van Carlijn af waardoor die proestend en rennend over de camping gaat.

De geplande ochtend “game drive” werd om 06.30 uur begonnen. Door mijn goocheltruc gisteren aan het personeel bij de slagboom te laten zien ben ik inmiddels wereldberoemd in Suikerbosrand.  Er wordt volop gezwaaid.  We zwaaien terug en rijden door een bergachtig eenrichtingsparcours met prachtige vergezichten en hier en daar dichte bebossen en 1,5 meter hoog gras. Het is bewolkt en een heerlijke temperatuur. We zien vele dieren. Grote kuddes Blesbokken,   Elanden, Rooihartbeest, honderden parelhoenders en een jackhals. En dan ben ik nog niet compleet. Na 3 uur rijden zijn we terug op de camping en hebben daar eigen gemaakte Hollandse koffie gedronken. Toen nagedacht wat we voor morgen nog moesten kopen. Dit in het 30 km gelegen Heidelberg gedaan.

Terug op de camping de was in het grote verwarmde zwembad gedaan. Natuurlijk wel in een teiltje, want we willen ons zwemwater wel schoon houden. De was hier binnen in het gebouw opgehangen, want het is beginnen te spetteren. We besluiten om de auto hier heen te halen en half in het zwembad te rijden, waardoor hij droog staat. Dan kunnen we alles uitladen voor de lunch die uit gebakken eieren met spek bestaat.  Wat een luxe hebben we gecreëerd. We hebben medelijden met Betty, Joost en Obbe, die de komende 16 uur moeten vliegen of wachten. 

Carlijn heeft op de vorige camping waar de toiletten volgens haar niet schoon waren niet gepoept en haalt dit vandaag in door 3 keer te gaan. Het nadeel is dat de stortbakken van de wc zich niet meer hervullen omdat de waterleiding nog steeds niet gemaakt is. We kunnen nu dus iedere toilet waarvan de stortbak nog gevuld is 1 keer gebruiken, dan doen we de wc deksel omlaag zodat je weet dat die wc niet meer kan doortrekken. We hebben nu nog ongeveer 10 wc’s te gaan en dan hopen we dat het water weer aangesloten is zodat we weer kunnen doortrekken.

Zondag, 12 febr kamperen tussen de locals.

Gelukkig hadden we niet alle toiletten nodig, want ineens was er weer water. Dat kwam goed uit want ons schone wasgoed wat hing te drogen bij het overdekte warmwater zwembad was er door de apen uit balorigheid afgetrokken. Het schone goed zat onder de prut en lag op de grond. Dus dat was opnieuw wassen.

Maar eerst gingen we naar OR Tambo vliegveld om Betty, Joost en Obbe op te halen. Net als wij kwamen ze rond 8 uur in de morgen aan. Dus vroeg onderweg, want het is nog een klein uurtje rijden vanaf de camping. Onderweg kregen we behoorlijke buien en zagen we dat het 17 graden was. We waren ruim op tijd, dus gingen we nog even op internet. Van het verhuurbedrijf kreeg ik een SMSje dat de Toyota Avanza ook inmiddels was aangekomen. We hadden afgesproken bij de toerist office. Geheel onverwachts stond Obbe achter Carlijn. Ze waren al door de douane en stonden op ons te wachten. Dat was een leuk weerzien met iedereen en dat is nog onderkoeld geformuleerd.

Met de twee auto’s reden we naar de camping terug. Het weer werd geleidelijk beter en een zonnetje kwam door.  Eerst naar een Wimpy voor wat lekkers en koffie.  Veel bijgepraat natuurlijk en toen het laatste stukje naar de camping. Daar wat gezwommen  in het zwembad, nadat we de andere twee tentjes hadden opgezet.  Eind van de middag een drive door het Nat Park. Helaas was “de oogst” van wild zien wat magertjes, maar de nieuwkomers waren desondanks geïmponeerd door dit prachtige berglandschap en de beesten die er in de verte rond liepen. De verrekijker gaf wat beter beeld.  

’s Avonds rijst met een prutje en nog een kampvuur. Iedereen lag er vroeg in en nadat de nodige alcohol was genuttigd. De Amarula (amahoela in de volksmond) likeur viel ook in de smaak bij de nieuwkomers.

Het was een heldere nacht en daardoor hoorde ik wat klachten over een koude nacht. Betty en ik hadden er geen last van. Na het ontbijt waren de spullen snel opgebroken en ingepakt. De nieuwe auto heeft veel bagageruimte als je de achterste bank opklap.  Je kan er met 6 personen zonder problemen in zitten met een dubbele achterbank.  Om beurten worden de auto’s bestuurd richting Swaziland. We hebben Ermelo als reisdoel wat z’n 240 km verderop ligt.  Daar zoeken we een camping. Maar eerst vergrijpen we ons aan allerlei lekkers op het terra van “Mugs en Bean”.

Het is een boerencamping waar de locals paardrijden. Snel hebben we contact met een aantal “contracters” (mensen die hier tijdelijk in de buurt werken en hier dus tijdelijk wonen) Eén van hen woont in Amsterdam wat hier 120 km verderop ligt. Hij werkt in de mijnbouw. Hij is technisch onderlegd en maakt onze ventilator.  Ze delen kwistig biertjes rond uit de grote koelkast die voor hun caravan staat. Sterke verhalen gaan over en weer. We voelen ons thuis en al dan niet lichtelijk aangeschoten zoeken we het zwembad op. Tja, wat een leuke zondagmiddag. We moeten oppassen voor de zon die genadeloos is. Aan vit D zal geen gebrek meer zijn.

‘s Avonds eten we de grote lappen vlees die we bij Checkers  (soort  AH) hebben gekocht, die Obbe met grote zorg heeft gebraaid. We hebben geconstateerd dat hij samen met Joost toch wel de grootste orale driftkikker is. De grote bak Griekse yoghurt komt nog niet leeg waardoor Betty nog steeds geen bakje heeft om in te piesen. Ze zal vannacht dan toch nog een keer de tent moeten verlaten. De locals op de camping worden meer  en meer dronken. Het bier is op en ze drinken nu goedkope whisky aan geleegd met ijswater wat afkomstig is uit de grote plastic zak waar eens ijsklontjes in zaten.

De camping is een echte boeren camping. Op het erf vele schapen met lammetjes, enkele struisvogels, kippen, paarden, maar de echte inkomsten komen van 130 melkkoeien.  We hebben gezien hoe ze in de wat armzalige melkstal (plek voor 18 koeien) automatische worden gemolken. Mijn zwagers in de Wieringermeer redden het met ze tweeën met nog meer koeien, maar hier liepen heel wat zwartjes rond die de boel draaiend hielden.  Ook barst het van de vliegen, maar dat werd heel wat minder toen de boer met een zwartje op de open truck en een vat…….het erf rond reed en het zwartje met een mondkapje voor een krachtige straal uit een slang nevelde op de bomen en opstallen van het erf. Weg waren de vliegen, maar wij besloten even 10 minuten niet te ademen.

 In Ladybrand, een plaatsje voor de grens met Lesotho wordt ons een weedmuffin aangeboden. Carlijn:" Wiet? Nee dank u, ik moet nog rijden.."

Aankomst Lesotho, 4 februari

Al zeer vroeg in de morgen verlieten we de backpackers lodge in Bloemfontein om naar Lesotho te gaan, wat nog een 160 km is.  Het eerste stuk weg is niet alleen goed maar ook breed voor Afrikaanse begrippen.  De vroege ochtend was bewolkt, maar al snel kwam de zon door en liep de temperatuur gestaag op. We weigeren de airco aan te doen, want dan is de overgang des te groter.  Hier en daar zijn er weg werkzaamheden. Dan wordt één weghelft afgesloten en wordt het verkeer om beurten door gelaten. Dit kan soms tot wachttijden van een half uur leiden. Maar als de vouwen met de rode vlaggetjes gaan zwaaien mogen we rijden.

De grens zijn we snel gepasseerd. We krijgen stempeltjes als we Zuid Afrika verlaten, maar vergeten bij het gebouwtje van Lesotho langs te gaan. In plaats daarvan gaan we terug naar de auto en stappen in en rijden, nadat we 3 euro wegenbelasting hebben betaald het koninkrijk in.  Je zit dan direct in de drukke hoofdstad Maseru en hier dient zich dan direct het andere/echte Afrika aan. Een onoverzichtelijk gekrioel van mensen en golfplaten hutjes met daar op reclame teksten geschreven. Barber shop, Telephone shop, restaurant.  Want elke afrikaan heeft één droom en dat is iets voor zichzelf beginnen. Oude aftandse taxi’s die al vele jaren geleden bij ons op de schroothoop zouden belanden zoeken toeterend een weg door het verkeer.  Benzinestations die niet meer als zodanig functioneren zetten ons op het verkeerde been. Vele kleine huisjes die gebouwd worden en geduldig wachten tot de eigenaar weer geld heeft om stenen en cement te kopen. 

Met de kennis van vorig jaar rijd ik direct naar Roma wat z’n 35 km verder ligt.  Op het figuurlijke platte land is het direct veel rustiger. Door een mooi bergachtig landschap vervolgen we de weg totdat we het bordje Roma trading post zien. Daar nemen we de afslag naar de camping waar we vorig jaar vele dagen hebben gestaan. Daar hebben we ook de Belgische Marleen ontmoet en haar kinderen Lenga en Siska. Zij was hier toen aangekomen en werkte via Artsen zonder grenzen.  Natuurlijk rekent ze erop dat we haar opzoeken.

Maar eerst laat ik Carlijn de camping zien met het lekkere zwembad. We drinken een blikje fris en Carlijn zien een stukje tekst van Betty in het gastenboek van vorig jaar.  Het bewijs is geleverd.

Marleen werkt tot rond 18.00 uur en het is nog geen 15.00 uur en zijn allebei bekaf. Het duurt dan ook niet lang of ik lig op het 2 persoons rotanbankje te slapen en Carlijn doet hetzelfde op 2 stoelen. Carlijn wordt na verloop van tijd wakker doordat personeel ons giechelend aankijkt. Het heeft ons beiden goed gedaan. We voelen ons direct thuis!! We rijden het laatste stukje totdat het bordje met de tekst “ Medicien sans frontiers” duidelijk naar rechts peilt.  We komen op een oprijlaan met aan beide zijde hoge bomen. In dit voormalige seminarium heeft deze organisatie enkele panden gehuurd. Eén daarvan is het woonhuis voor Marleen en de kinderen. Het heeft veel gras en fruitbomen en het ligt schilderachtig tussen de bergen.  Als wij uit de auto stappen komt zojuist Lenga aanlopen in zijn schooluniformpje. Hij roept enthousiast Henk en weet niet wat hij er mee aanmoet. Op 9 jarige leeftijd is dit ook lastig.  We ontmoeten het donkere meisje die als aupair voor de kinderen zorgt. Ook zij herkent me. Vorig jaar was ze net begonnen en kon ze niet met de kinderen communiceren, omdat deze geen Engels spraken. Dat is nu wel anders.  Niet veel later komt Marleen en we worden met een warm welkom ontvangen.

Zaterdag 4 febr weekendje vrij….

We krijgen na het eten één van de drie slaapkamers en vallen als een blok in slaap.  De volgende ochtend horen we dat Marleen nog een gast verwacht. Het gaat om een 38 jarige donkere dame uit Lesotho, die als baby is geadopteerd is door Nederlandse ouders die destijds hier als ontwikkelingswerkers werkten.  Ze komt  regelmatig terug naar haar geboortegrond.  Nu is ze hier voor een periode van 4 maanden werkzaam in een weeshuis.  Ze heeft haar baan in Utrecht opgezegd en is erg betrokken bij de bevolking. Ze is duidelijk zoekende in een voor haar verscheurde wereld die niet met elkaar te vergelijken zijn.

Gisteren zijn we lopend naar de footprints van de dinosaurussen geweest. Een pittige wandeling die deels door de bergen gaat. Op de terugweg nemen we de laatste paar km een taxi omdat de vermoeidheid (lees: de hoogte), maar ook de warmte teveel is voor ons. De taxi is een zeer oud wrak. Eén achterdeur kan nog maar open en als de chauffeur uitstapt valt de binnenbekleding van zijn portier.  Hij maakt er niets van en behendig klikt hij het weer vast.  Een oude dame naast Carlijn op de achterbank vraagt om geld. We zijn blij dat we het leven hebben. Vermoeid, maar ook verbrand (vooral Carlijn) kwamen we terug bij het luxe huis van Marleen, waar de schoonmaakster aan de gang was.

 In de middag had Lenga paard rijden bij camping Roma. Wij gingen er ook heen maar niet voor de paarden, maar voor het zwembad. Hier hebben we heerlijk in het gras gelegen.  Carlijn trakteerden op toastjes met kaas uit Holland. Dat werd erg gewaardeerd. Lenga was weer meer onder dan boven water.

Marleen had een grote bak lasagne gemaakt die net als die van Betty geweldig smaakte.  Al eerder hadden we de tent opgezet omdat we onze slaapkamer wilde afstaan aan de andere gast. We sliepen heerlijk en een nachtelijke regenbui zorgde voor een welkome afkoeling. 

De zaterdagochtend begon met een luid fluitconcert van vele soorten vogels. Wat is dat leuk wakker worden. Na het ontbijt besloten Carlijn en ik met de auto er opuit te trekken. We reden naar de plaats Ramabanta waar eveneens een trading post is.  Een prachtige route door de bergen die deels onverhard was. Onderweg vele rondeels. Mannen die koeien of ander soort vee hoeden. Veelal dragen ze een deken gedrapeerd om hun lichaam, want de nachten

kunnen koud zijn in de bergen.  Ruiters die zonder zadel op de kleine paarden in draf langs de weg draven. Ja, het is een andere wereld.

Rond 14.00 uur waren we terug. Carlijn haar wens ging in vervulling toen haar de wasmachine werd aangeboden. Ze hangt nu de was terwijl er in de lucht wat gerommel is van onweer. De temperatuur is heerlijk. Later in de middag nog naar het zwembad van de camping geweest. Marleen had rijst met kip en fruit als warme hap.

Van Weed muffin naar Hash wandeling, zondag 5 febr

Marleen heeft ons gisteravond toch omgepraat om vanmorgen mee te doen met de hash. Wekelijks wordt er een wandeling uitgezet door westerlingen die eveneens in Lesotho werken.  Via email wordt je op de hoogte gebracht waar de wandeling begint. Om 8.45 uur reden we gepakt en bezakt achter haar aan. We kwamen ergens buiten Maseru (hoofdstad) terecht.  Op de zanderige parkeerplek stonden tientallen dikke 4 wheel drives. Een groep van rond de 40 uitsluitend blanke mensen (waaronder kinderen van diverse leeftijden) van alle nationaliteiten had zich verzameld voor deze wandeling.  De start was steil een kale bergmassief op. In de hitte viel dit niet mee. Maar onderweg zijn  3 uitrustpunten waar iedereen op elkaar moet wachten.

Terwijl Henk plaatsneemt in het schuimbad neem ik (Carlijn) het woord over. We zijn moe maar voldaan als we na 3 uur wandelen weer bij de auto’s aankomen. Onderweg hebben we prachtige uitzichten gehad over de stad Maseru en omgeving. Na de eerste hash hold (uitrustpunt) namen we de short cut naar de volgende hash hold. Opvallend was dat hier vooral kinderen en Nederlanders aan deden. De sportieve Amerikanen namen we running loop of de walking loop. Tijdens de hash holds doet het ons erg aan scouting denken, de organisatoren hebben wijn en fris mee, het is verboden te zitten (voor ons wordt gelukkig een uitzondering gemaakt) en een paar mensen houden een bridge hold. Op de terugweg naar beneden, berg afwaarts, is Henk een paar keer gevallen waardoor hij enkele oorlogswonden op zijn benen en een blauwe teen heeft. Maar we hebben het gehaald!

Als we in de Hash kring hebben vertelt waar we vandaan komen en wat we hier doen gaan we naar een pizzeria verderop met Marleen, Lenga, Siska, Tabiseng en een vriendje van Lenga. Wij trakteren omdat het mijn examenfeestje is. Lenga wilt hier graag iets voor terug doen dus krijg ik een prachtig bosje bloemen geplukt in de speeltuin. De bloemen liggen nu te drogen op het dashboard, bedankt Lenga!

Voor 300 rand (30 euro) hebben we heerlijk met 7 mensen gegeten en gedronken. Dit doet mij denken aan de laatste keer dat we met 6 vrienden in Alkmaar uit eten waren. Dat kostte 10 keer zoveel……… 

Tabiseng heeft ons het weeshuis Beautiful Gate laten zien, dit is in 2001 gebouwd en ziet er erg mooi uit. Er zijn kindjes die aangeboden zijn en gevonden zijn. Het doel is om deze kinderen z.s.m. ter adoptie aan te bieden. Volgens Tabiseng is het moeilijkste de aanvraag om een kind ter adoptie aan te bieden. Dit duurt lang en de regering is traag. Hierdoor moeten kinderen soms langer dan een jaar wachten tot er bericht is vanuit de overheid.

In de auto praten we over ontwikkelingswerk en we zijn er nog niet over uit wat we er van moeten vinden..

Ondertussen zijn we doorgereden naar het dorpje Leribe waar we neergestreken zijn in het Mountain View Hotel. We vragen bij de receptie de goedkoopste kamer die ze aanbieden, dit is 700 rand. We vragen of we de kamer mogen zien en ze vertelt dat er straks iemand komt die met ons mee zal lopen. Ik denk dat de meneer van ver moet komen want hier gaan enkele minuten overheen. Henk vertelt dat we meer tijd dan geld hebben dus we wachten wel, de receptioniste moet hier wel om lachen, ze zal het hoogstwaarschijnlijk herkennen. Als we naar de kamer lopen komen we langs een andere kamer waar we de auto naast kunnen parkeren. We vragen wat deze kamer kost, 600 rand. Toch vreemd dat je naar de goedkoopste kamer vraagt en deze toch niet aangeboden krijgt.. Hier moet ik nog even aan wennen.

Ondertussen is het 19:30 en we gaan lekker iets eten in het restaurant.

M’n muggenbulten zijn niet meer te tellen en als ik mezelf in de spiegel bekijk ontdek ik steeds weer nieuwe muggenbulten. Ik ben blij als Betty en Monique straks hier zijn dan kunnen we de muggen delen. Henk lussen ze niet dus komen ze nu allemaal op mij af.

We zitten ondertussen in het restaurant met keurig witte tafelkleedjes. Alle tafels zijn leeg en er is één tafel gereserveerd, we grappen dat we mazzel hebben dat er nog een tafeltje vrij is en nemen plaats aan het raam. Henk laat trots zien dat hij ook één muggenbult op zijn elleboog heeft.

Het is opvallend dat alle vrouwen steil haar willen hebben. Ikzelf vind het er niet uit zien. Vandaag zag ik iemand die haar staartje zo stijf achterover had staan dat het leek alsof ze in een windtunnel zat. Het had wel iets van  Pipi Langkous weg. Straatbeelden wennen al weer snel. Gekscherend noemt Carlijn alle golfplaten winkeltjes die naast elkaar staan een prachtige winkelstraat.

Zuid Afrika reis 27 jan- 19 mrt  2012

Eindelijk is het zover. Na veel organiseren is het voor elkaar, de vakanties van elk gezinslid is rondgemaakt. Vliegtickets zijn gekocht. Vijf personen vliegen met Egypt Airways en Monique en Luna komen als laatste met Lufthansa naar  Joburg.

Op 27 januari vliegen eerst Carlijn en Henk. Carlijn heeft bijna de Ipabo afgerond en samen trekken we twee weken door Afrika om vervolgens Betty, Joost en Obbe op te pikken en verder te reizen. Weer 2 weken later komen Monique en Luna en dan zijn we compleet. Dan gaan we met ze zevenen o.a. naar het Krugerpark. De kinderen vliegen, ergens in maart rond dezelfde datum terug en Betty en Henk hebben dan nog een weekje samen.

De eerste weken is een route uitgestippeld. We gaan de eerste huur auto’s regelen en hopen bij Tonys Car Hire rond te komen. Hier slapen we ook het eerste nachtje in Joburg. Als het goed is haalt hij of zijn vrouw Pat ons op bij OR Tambo vliegveld.

Het vertrek,  vrijdag 27 jan

Betty bracht ons met de auto naar Schiphol. Na een korte instructie hoe ze terug moest rijden en een heftig afscheid liepen we naar departurehal 3 waar we bij balie 23 onze bagage lieten inchecken. We kregen een boarding pass wat net zo dun als een vloeipapiertje was. Dit is wel anders geweest!! Obbe mist Carlijn zo erg dat hij nog effe van ze werk met de trein naar Schiphol komt. Via moderne communicatie apparatuur zien we waar Obbe zich begeeft. We schatten dat hij binnen 5 minuten bij ons moet zijn om Carlijn “ the final kiss”.

Carlijn doet  in geuren en kleuren nog  het relaas van de Ipabo. Ze had via internet gezien dat ze haar topdocument had afgerond, jippie! Maar religieuze diversiteit was nog niet helemaal goed, het lag niet aan de inhoud maar aan het taalbeleid met code rood als gevolg. Als opmerking van de leerkracht stond er dat er was gesproken over Mohammed Ali als profeet, hier kan Carlijn zich echter niets van herinneren. Zal de leerkracht het verkeerde verslag hebben nagekeken? Even snel mailen met de iPhone en vlak voordat we het vliegtuig instappen komt er een mail terug dat er wel degelijk Mohammed Ali in het verslag stond. Carlijn bedacht dat dit ging over een kind uit de klas met desbetreffende naam, snel een mail terug naar de leerkracht dat hier niet de profeet of de bokser bedoeld werd maar een kind van 5 jaar uit de stageklas. Eenmaal in de lucht is er geen internetverbinding meer dus straks in Cairo hopen we op goed nieuws, misschien is het verslag dan toch voldoende en kan het diploma op 28 maart opgehaald worden op de Ipabo?

We vliegen met een A 320 (Boeing?) die vol zit.  Een klein toestel met aan beide zijde 3 stoelen.  De Alpen liggen vol met sneeuw. Da maaltijd is niet om over naar huis te schrijven. We kiezen zowel een beef als een chicken.  Het broodje kaas wat we mee hebben is lekkerder!!  Aan boord wordt geen alcohol geschonken. Cola en tomatensap moeten uitdrogen voorkomen. Ja, ik drink in vliegtuigen altijd tomatensap. Een gewoonte of bijgeloof? Het werkt in elk geval. Ik ben nog nooit neergestort en uitgedroogd evenmin.

We hebben wel het idee dat we weg zijn. Bij KLM blijf je toch in je Nederlandse enclave zitten en bij bv Lufthansa in je Europese. Met Egypt-air ben je meteen weg. Mannen met jurken en of in strakke pakken met zeer donkere ogen. De film is net als de meeste films in vliegtuigen helemaal niets. Iets van Arabische helden. Wel is er opvallend veel beenruimte. Meer dan ik gewend ben, alleen zijn de rugleuningen minder lang. Derhalve kan ik mijn hoofd niet tegen maar wel óp de leuning leggen. En ik kan je verzekeren dat je dat niet lang vol houdt. We zitten één rij bij de deuren vandaan. In de deur zitten een veiligheidpin.  Aan deze pin zitten een lange opvallende rood lint, waar met grote letters “REMOVE BEFORE FLIGHT”. Zijn ze dit vergeten of is dit cultuurverschil?? Ik durf er niets van te zeggen. De vlucht duurt 4 uur en een kwartier. Dus is er 1 uur tijdverschil met Nederland (later).

In Cairo moeten we 3 uurtjes wachten voordat we verder mogen vliegen naar Johannesburg.

Cairo de eerste avond

Na een vlekkenloze landing, gevolgd door een applaus van de meeste passagiers stapten we  ouderwets vanuit het vliegtuig een bus in. De buitentemperatuur schat ik op z’n 15 graden.  Na een kort ritje kwamen we in redelijk modern vliegveld. Er is zowaar gratis internet al is het wel op zijn Afrikaans. Dat wil zeggen; vaak geen connection of zeeeeeeeer traag.  We blijven proberen en ondertussen zitten we aan een zeer riante bar met hoge rode sky lederen barkrukken. Carlijn vraagt zich af of we onze kadetjes hier mogen eten en vraagt het beleefd. Uiteraard is dit geen probleem want this is africa. Hij geeft ons ongevraagd een bordje, mes en een stapeltje servetjes.  Als Carlijn klaar is met smeren vraagt hij of  het nog gegrild moet worden………….

Effe een tussendoortje;

Een oudere dame in het vliegtuig spreekt Carlijn aan en vraagt aan haar wat voor relatie ze met mij heeft. Ze vindt me namelijk erg op Einstein lijken. Carlijn bevestigd dit maar verteld dat dit alleen de buitenkant is……………..

Ondertussen leent de ober achter de bar effe me pen die naast de laptop ligt. Hij moet een bestelling opnemen, maar heeft geen pen. Ja, this is Africa. Het interieur is modern en heeft veel van een Mc Donald weg, zelfs inclusief ballen hoek.  Op de TV schalt een voetbalwedstrijd. Het is de African cup en Egypte speelt vanavond een wedstrijd.

Naast ons aan de bar heeft iemand meer geluk met internet. Carlijn vraagt of zij het even mag gebruiken. Met een druk op een knop wordt de Arabische taal vervangen voor de vertrouwde Europese lettertekens. Carlijn hoopte op goedkeuring van de docent religieuze diversiteit na het misverstand over Mohammed Ali maar helaas was dit niet het geval. Er moeten nog wat spelfouten en kromme zinnen uit het verslag gehaald worden en dan is het Ipabo diploma een feit.

Donderdag 17 mrt in de backpackers lodge “Diamant Diggers” in Joburg.

De reis van Herman naar Joburg verliep voorspoedig. Het was een bewolkte dag, dus goed weer om auto te rijden. Beter als een warme zonnige dag. Onderweg af en toe een behoorlijke plensbui. We kozen voor de binnenweggetjes i.p.v. de grote weg. We hebben tenslotte tijd genoeg.  Wel hebben we de onverharde wegen vermeden, want we hadden geen zin om weer te stranden in de prut. Ja, we leren wel hoor!!

In Hoopstad gingen we in hetzelfde koffietentje van de heenreis lunchen. De jonge dames herkenden ons direct en zonder dat we wat zeiden vroegen ze of we weer cappucino wilden. Al blijven ze zich afvragen wat we toch in vredesnaam in dit gat te zoeken hebben!! Tja.....dat weten we eigenlijk ook niet, de tom-tom brengt ons erheen. Want dat is een onverdeeld succes geweest om met een tom-tom te reizen. Vooral als je dan z’n grote stad als Joburg in komt met een wirwar van wegen. Je heb de backpackers lodge ingevoerd en je wordt er zo heen geleid. Zonder z’n ding kan je dat NOOIT vinden.

Joburg is eigenlijk een vreemde stad. Het is heel groot en heeft vele wijken die ver uit elkaar liggen, waartussen dan weer veel groen is. De ene wijk is veiliger dan de andere. En waar wij nu zitten is als veilig bestempeld. Al heeft de lodge wel grote hekwerken en sloten. Deze laatste zijn met codes te openen. Maar dan moet je wel de code onthouden en dat lukt mij niet altijd. Maar dan is de zwarte eigenaar Harry erg hulpvaardig en laat me naar binnen. Voor 30 euro hebben we hier een 2 persoonskamer met een gedeeld toilet en douche. Nu zijn er slecht enkele toeristen. Een Britse jonge knul, die overland vanuit Egypte is vertrokken en na een half jaartje hier is beland en dan nog 3 binken uit Zuid Korea die gisteravond een uitgebreide maaltijd hadden gemaakt in het keukentje dat je gebruiken kan. Het leek wel een chinees restaurant.....

De lodge doet eerder aan een groot huis dan aan een lodge denken. Er kunnen 83 mensen worden ondergebracht en staat midden in een woonwijk. Wel kun je de auto veilig achter een afgesloten hek parkeren, al komen de meeste backpackers hier met busjes aan die kris kras door ZA rijden.(de baz-bus)  Voor 3 euro heb je onbeperkt wireless internet verbinding, die redelijk snel is.  De kamers zijn eenvoudig maar schoon en de jonge eigenaar en zijn vrouw zijn erg aardig en hulpvaardig. Kortom een adres om terug te komen. En wie weet win ik wel een 8 daags gratis verblijf. Want Harry heeft dit als prijs voor hij/zij die de mooiste foto van de sunset in Joburg maakt. En gisteravond heb ik me slag geslagen en de nodige foto’s geschoten. Daarna liet ik ze via de laptop aan Harry zien en heb ze naar zijn mailadres gestuurd. Hij was onder de indruk en wilde mijn andere foto’s ook zien. Helaas zit de vliegreis er niet bij!!!!

Met het laatste beltegoed van onze ZA mobiel hebben we onze zoon Joost gebeld die wilde plannen heeft om in Alkmaar een huis te kopen. Ik heb de nodige mailtjes gelezen en verstuurd en we lagen weer op tijd in bed.

De lodge ligt op één van de heuvels waar Joburg op gebouwd is en je heb dan ook een fantastisch uitzicht op de skyline van de stad met zijn hoge gebouwen. Vooral gisteravond, met een prachtige zonsondergang, was dit geweldig mooi. En gelukkig kunnen we tot vanavond hier blijven, want ons vliegtuig gaat pas na middernacht. We mogen zelf gratis de kamer houden, tenzij hij verhuurd wordt. Dan moeten we ons vermaken in de huiskamer, wat ook geen straf is. Het is altijd beter als op een vliegveld en zeker die van Joburg, want daar gaan om 21.00 uur de paar winkeltjes die er zijn sluiten en is het een dooie boel. Je kan er zelfs geen koffie meer krijgen. En dan wordt wachten helemaal een straf..................

Vandaag gaan we ons nog orienteren op een wagentje met een vouwtent erin. Deze zijn hier te huur en wellicht is dat iets voor volgend jaar als we met meerdere mensen een reisje door dit mooie land maken. Het is nog in een pril stadium, maar info kan nooit geen kwaad. De regen van gisteren heeft plaats gemaakt voor een strak blauwe lucht al is de temperatuur wel lager dan in Kimberley (Herman). Ik denk dat het nu rond de 24 graden is, maar dat zal morgen wel anders zijn!!!!!!

De middag hebben we in een  soort pretpark doorgebracht. Beetje wandelen en genieten van de vele schooljeugd die daar in hun uniformen een dagje uit waren. De restanten levensmiddelenhebben we, net als vorig jaar, aan een straatverkoopster gegeven. Hier was ze net zo blij mee als de gemiddelde Nederlander met zijn nieuwe auto. Want het blijft een land van grote tegenstellingen.  De kant en klaar maaltijd hebben we deze keer bij Pick and Pay gekocht. Kip en rijst met een prutje. Hier gat het in de magnetron en dan gaan we geleidelijk de rommel in de auto gooien om naar het vliegveld te gaan, wat hier 20 minuten rijden vandaan is. Dan nog even de auto inleveren en bij de tax office de belasting terug vragen die ik voor de laptop en andere dingen heb betaald. Dan hebben we voor volgend jaar weer de eerste paar dagen Afrikaans geld.

Bloemfontein nog een keer op. Hier gaan we nog de nodige shopping doen.

Bij Herman zullen we nog enkele dagen vertoeven. We gaan onze kampeerspullen weer opslaan om daarna in 2 dagen naar Jo-burg te rijden. (600 km). Daar vertrekt het vliegtuig op donderdag 17 maart om 23.45 uur. Het is een rechtstreekse vlucht naaar Schiphol, waar we hopen dat onze kinderen ons staan op te wachten.

9 mrt naar de kapper met kapperszaak zonder scharen.

Gisteren kwam er een jongetje van 8 jaar naar onze tent toe en vroeg in een Belgisch dialect of wij uit Nederland kwamen. Hij woonde sinds 4 weken samen met zijn moeder en zusje in een huis op deze camping. Zijn moeder werkt voor artsen zonder grenzen. Lenka heeft een vader uit Angola, die hij tot nu toe 2 keer gezien heeft. Hij heeft een roodharige zusje van 4 jaar (Cisca), die ook mee is. Ze zitten hier op school en als ze ’s middags thuis komen met de taxi dan is de Nanni er totdat moeder rond 18.00 uur thuis is. Leuke kinderen die een vader figuur missen. Het duurde dan ook niet lang voordat ze bij mij op schoot zaten en we in het zwembad aan het ravotten waren. We vervullen eigenlijk de Opa en Oma rol en dat is ook wel weer eens leuk, want we missen Luna wel hoor.

’s Avonds nog een biertje bij moeder Marleen gedronken. We besloten om nog een dagje te blijven om deze rol verder te kunnen voortzetten. Als ze vanmiddag uit school komen, dan gaan we naar de voetafdrukken van dinosaurussen wandelen, hier hoog in de bergen. Ik ben net naar de kapper geweest. Hij begon met een tondeuse en eindigde er ook mee, want er waren geen scharen in de zaak. Maar voor 1,50 euro mag je ook geen eisen stellen. 

---------------------------------------------------

Vervolg woensdag 9mrt, wandeling naar de footprints van de dinosaurussen..

Toen de kinderen Lenga en Cisca uit school kwamen zijn we samen met de zwarte nanni naar de footprints gewandeld. Als een echte opa en oma hadden we wat lekkers in de rugzak voor boven op de berg. Ook hebben we de videofilm voortgezet die ik samen met de 8 jarige Lenga aan het maken ben. Deze stuur ik naar hem en zijn oud klasgenootjes in Belgie op. Dit vindt hij erg leuk. Met gepaste trots laat hij aan deze kinderen zien waar hij nu woont en als volleert verslaggever geeft hij er ook commentaar bij. Het is een grappig binkie en hij doet ons erg denken aan onze zoon toen deze nog klein was. Hij is dol op spelletjes en was dan ook erg blij dat we gisteravond nog bij hen langs kwamen om een gezelschapspelletje te spelen, wat hij niet alleen met zijn moeder kan spelen, “want dan is er niks aan”. Vooral het winnen staat bij hem voorop en dat deed hij dan ook, want hij is ook erg slim.

Donderdag 10 mrt. Weer terug in ZA

Het was 7 uur in de morgen dat we van de Belgische familie afscheid namen. Al snel waren we in de hoofdstad Maseru wat z’n 35 km rijden is, We zaten wel weer eens ouderwets in een soort ochtendspits die m.n. gedomineerd wordt door minibusjes. Ineens zagen we een grote groep jonge meisjes verkleed langs de weg staan zingen. Enkelen waren met blote borsten. Dus stoppen en filmen maar. Wat een feestgedruis. Snel kwamen er meerdere groepen bij die ook verkleed waren in traditionele kleding. Het was een soort optocht ter ere van een feest van een overleden koning uit het jaar 1800. Meer wisten ze er niet van. Dat ze gefilmd werden vonden ze erg leuk. Het was een leuk afscheid van Lesotho. De grens verliep zonder problemen, maar we waren dan ook de enige.

Daarna doorgereden naar het 150 km verderop gelegen Bloemfontein. Maar eerst bij de grens bij een weddingzaak wat sieraden gekocht voor de helft van de prijs. Onderweg nog een zwaar verkeersongeluk gezien met doden. Tja.... Langs de weg nog eeen schapenvacht een een grote reebokhuid gekocht voor 20 euro. Daarna in een shopping mall bij de zaak Kloppers een knappe inklapbare stoel (want in die andere krijg ik rugpijn), broodrooster,kralen, badslippers, hoofdlampjes, L-R sokken, etc etc gekocht. Ook waren we aan een nieuwe zwembroek en zwempak toe. Ook ben ik bezig om nieuwe glazen op sterkte in mijn zonnebril te kopen. De opticien belt me morgen of ze het voor woensdag kunnen leveren. De kwaliteit van de glazen is beter en de prijs is lager dan bij ons. Kortom het was een echte shoppingdag.

Uiteraard heeft ook deze camping een prachtig zwembad wat ons prive bad is. Het zal de laatste keer zijn dat we dit jaar in maart buiten zullen zwemmen.

We staan voor het laatst op een camping. Een mooi plekje, waarde meeste een vaste plek hebben met een caravan. Enkele huisjes zijn permanent bewoont. De mensen prijzen deze plek om het veilig zijn....Wij zijn de enige met een tentje en hebben weer allerlei faciliteiten tot onze beschikking.

Vrijdag 11 mrt. Just another day

Vanmorgen ben ik effe op internet geweest. Ik heb 4 grote zwarte plasic afsluitbare kisten gekocht om onze bagage in op te bergen. De kartonnen dozen van vorige keer waren zowat vergaan. Ook heb ik eens geinformeerd voor het kopen van een 2^e hands auto. Je betaal eenmalig 50 euro voor je kentekenplaat. Daarnaast kan je de auto maandelijks verzekeren wat rond de 40 euro per maand kost. Een Nissan (3.2 liter diesel) met een dubbele cabine en achterop een hardtop (waar veel bagage in kan) van 2002 kost rond de     €8000,- en dan staat er 150.000 km op de teller. Dit is mogelijk een optie voor volgend jaar.

Betty bleef lekker op de camping. Het was boven de 30 graden en dus heerlijk om naast het zwembad te vertoeven.  Ze verslint het ene na het andere boek uit haar E reader. Het is hier erg relaxed en we hebben besloten om hier nog een paar nachtjes te blijven. Dan blijven we slecht 2 nachtjes bij Herman, maar hier in deze stad is wat meer te doen als bij Herman op de boerderij.

Aan het eind van de middag werd het bewolkt en begon het wat te spetteren.  De bui dreef echter over en aan de hemel zagen we de ene na de andere bliksemschicht.  ’s Avond hebben we een DVD gekeken vam Alex van Warmedam (Grimm). Heel leuk en als je dan eenmaal goed in de fim zit, dan vergeet je helemaal dat je in Zuid Afrika bent.

Zaterdag, 12 mrt. De laatste inkopen gedaan.

Vandaag de laatste inkopen gedaan. We waren nog op zoek naar echte glazeen kralen en hebben deze uiteindelijk gevonden. De lunch bij Wimpy en daarna op de camping alvast het e.e.a. gereorganiseerd m.b.t. de bagage. Alles wat bij Herman blijft in zwarte plastic kisten en de rest in onze koffer en rugzak. Voor de rest wat geluierd aan het zwembad.

Gisteren liet Betty nog de slagboomvan de camping op het dak van de auto vallen. Helaas een flinke deuk. Tja, schadevrij rijden betekend niet altijd dat je eigen bijdrage niet hoef te betalen!! Jammer, maar ach er zijn ergere dingen al weet ik niet zo één twee drie wat!! Betty heeft Herman gebeld en kreeg Laudia aan de telefoon. Ze zijn op de hoogte dat we morgen weer bij hun aankomen, en weer van harte welkom.

Maandag 14 maart, laatste dagen bij Herman.

Niet via de hoofdroute, maar via allerlei binnendoorweggetjes  (onverhard) zijn we zondag richting Jacopsdal gereden (woonplaats Herman). Hier en daar had het erg geregend (net als bij ons bij het opbreken van de tent) en waren de wegen gewoon modderpaden, dus erg glad. Dit is ons één keer funest geweest. Ik raakte in een slip en belandde in de berm en stond tot de as in de prut. Kon niet meer voor of achteruit, dus met de hand maar uitgraven, maar dat hielp ook niets, Het toeval wilde dat er een autootje aankwam, wat zelden het geval is. Er zaten een 5 tal zwarte jonge binken in en een vrouw. Voor 150 rand wilden ze ons wel helpen. Uiteindelijk dit terug gebracht naar 20 rand. Ook zij deden hun kousen en schoenen uit en stroopten de broekspijpen op, want je stond tot je knieen in de prut. Maar ook dat mocht niet baten. Toen met een touw aan de auto van hen gebonden, maar tot 2 keer toen brak het touw. Inmiddels was het zowat 5 uur en zaten al een paar uur vast. Betty liep met de verrekijker naar een verderop gelegen boerderij en kwam na 1,5 uur met de blanke (zeer dikke) boer en zijn, eveneens zeer dikke vrouw terug. Ze reden, hoe kan het ook anders, in een zeer dikke 4 weel drive en voor hem was het een koud kunstje om de auto vlot te trekken. Herman gebeld dat we wat verlaat waren en het was net donker dat we bij hem het erf opreden. Wel was het stuur nauwelijks in je handen te houden (van het trillen) als je boven de 80 km reed, dus voorzichtig rijden.......

We hadden echt het gevoel dat we thuis kwamen. Wat bijgekletst en nog een warme hap naar binnen gewerkt. Herman had een behoorlijke brand gehad. Vermoedelijk kortsluiting in een grote compressor. Dat was wel effe paniek. De brandweer kwam niet want kon geen personeel regelen. Gelukkig met behulp van buren het e.e.a. weten te blussen, waardoor erger kon worden voorkomen maar wel 7,5 ton euro schade.  Het water is na ons vertrek toch nog behoorlijk gestegen door de vele regenval. Dit heeft Herman veel extra werk gegeven, maar de druiven zijn binnen en de oogst was goed dit jaar en dat maakt veel dingen goed.  Daarna in diepe slaap gevallen.

Vandaag de nodige dingen in de plastic kisten op het zoldertje van de rondeel gezet. Alleen wist ik niet dat de zolder zo slap was en ik stapte er dwars doorheen en zag de schrootjes van de WC en badkamer plafond naar beneden donderen. Dit als volleerd timmerman weer hersteld. Ook nog wat huiden van springbokken en blesbok bij Frits (zie verhaal begin deze reis) gekocht.  Ik kreeg stempels en papieren, waardoor het bij de douane geen problemen geeft.

Dinsdag 15 mrt. Het einde nadert

Het laatste dagje bij Herman. Morgen ochtend rijden we richtig Joburg om daar donderdagavond het vliegtuig naar huis te nemen. Nu gaan we nog naar Kimberley hier z´n 30 km vandaan. Het is weer een stralende dag met een temperatuur van rond de 30 graden. Dat zal thuis wel weer wennen zijn, maar we hebben er ook wel weer zin in om naar huis te gaan. Nog 3 etmalen en dan zijn we weer op vertrouwde grond. Dit zal het laatste stukje zijn op onze site, tenzij we de komende dagen nog iets heel spectaculairs meemaken wat zeker op de site moet worden gezet.............................

EPILOOG

Deze reis zit er weer op.We hebben veel van het noord-oostelijk deel van Zuid Afrika gezien. We zijn 2 keer in Swaziland en 2 keer in Lesotho geweest. Landen die toch anders zijn dan ZA. Lesotho is veel armer en je ziet er nauwelijks blanke mensen net zoals in Swaziland, wat wel welvarender is. We hebben ruim 8000 km gereden in deze 8 weken. We hebben 25 verschillende overnachtingsplekken gehad in deze 57 dagen, waarvan de meeste in de tent. We hebben 19 keer de tent opgebouwd. We zijn slechts één keer bestolen.

Alle kampeerspullen liggen weer veilig opgeborgen bij neef Herman om te wachten op een volgend gebruik, door wie of wanneer dan ook. Dit deel van de wereld is zo groot als Europa, dus valt er de komende jaren nog genoeg te zien, maar eerst gaan we weer een tijdje werken, want dat hoort ook bij het leven.

Als laatste; bedankt voor de leuke reacties in het gastenboek en de vele mailtjes die we mochten ontvangen. Wanneer we weer op reis gaan, dan zullen we jullie uiteraard weer op de hoogte brengen.

Betty en Henk

 SLAAPPLAATSEN. (10 rand is even ruim een euro)                       

                                         (Lesotho Maloti is gelijk aan de rand)

                                         (Swaziland Emalangen is gelijk aan de rand)

Datum                        naam lodge/camping             plaats                                      totaal bedrag

21 jan                          African Moon (hotel)              Jo-burg                                                900

22 en 23 jan                Mimosa camp (huisje)                         Parys                                                   620

24 t/m27                      Herman                                               Jacopsdal

28 en 29 jan                 Roma Trading Post (tent)                   Roma (Lesotho)                                  320

30 jan                          lodge (kamer)                                      Thaba Tjeka                                         350

31 t/m 2 febr               lodge (tent)                                        La Lejone                                            120

3 t/m 6 febr                 Aloes guest house (tent)                     Pitseng                                                400

7 en 8 febr                   Glen Reeves (tent)                              Golden Gate NP         (ZA)                300

9 febr                           lodge (rondeel)                                    Newcastle                                           340

10 febr             Malolotja NP (tent)                             Bij Piggs Peak Swaziland       140

11 febr             Caravanpark    (tent)                           Komatipoort( ingang Kruger)(ZA)     150

12 en 13 febr               Kruger NP       (tent)                           Satara  (camp in Kruger Park) 330

14 en 15 febr               Gemeente camping (tent)                    Sabie                                                   120

16 en 17 febr               Timbali lodge  (tent)                           Ezulwini    Swaziland                        400

18 en 19 febr               Hlane NP (tent)                                   Hlane                                                   240

20 en 21 febr               Hluhluwe  NP (lodge)             Hluhluwe  (ZA)                                1240

22 t/m 26 feb   Budget backpackers (tent)                  St Lucia                                               560

27/ 28 febr                   Hot spring Lilane  (tent)                     30 km voor Greytown op N74            200

1 en 2 mrt                    White Mountain (tent)                        Drakensberg                                        360

3 mrt               lodge sani pas  ( tent )                         grasveld voor een lodge                      gratis

4 en 5 mrt         backpackers strand (tent)                   Bolala ,St Jonhs                             280  

6 mrt                            WoonwaParkCaravan (tent)               Rhodos                                                 45

7 mrt               Dorpje  bij  Missiepost (tent) Lesotho                                               gratis

8 en 9 mrt        Roma trading post (tent)                     Roma                                                   320

10 t/m 12mrt              camping (tent)                         Bloemfontijn (ZA)                              360

13 en 15 mrt                Herman                                               Jacopsdal

16 maart                      lodge                                                   ????                                                     ???                                          

17 maart                      vliegtuig KLM

18 mrt              THUIS

                                                                                                                                                ---------

                                                            TOTAAL                                                                   8155 R            (gemiddeld 170 rand per nacht)

SOUVENIERS

Art stalletjes bij lodge in Swaziland:

Big 5 stamboom                                                          60

Giraffe                                                                        15

Luipaard (bruin)                                                          60

Buffel                                                                          30

2 rode “bone” kettingen                                              160

Wekelijkse markt in Manzini:

9 kettingen (o.a met stekelvarken pinnen)                  20

Zuid Afrika

Koksdorp: 3 houten armbanden                                  20

St John (strand); voetkettinkje                                    15

Soort rokje                                                                  40

10 mrt; langs de weg in ZA

Armbandje, oorbellen etc. bij weddingzaak               100

Geplaatst op:3/15/2011 12:30:12 PM